اين واجب الهى در سال دوم بعد از هجرت بر مسلمانان فرض گرديد همانگونه كه خود روزه نيز اين سان بوده است. و در اسلام وجوب پرداخت آن بر مرد و زن، برده و آزاد و كوچك و بزرگ مستقر مى‌باشد.

و همچنين از پيامبر اكرم (ص) در مورد آيه شريفه‌ «قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى* وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى:[١] حقا كه فلاح و رستگارى يافت كسى كه تزكيه نفس كرد* و به ذكر نام خدا به نماز (و طاعت) پرداخت» پرسش گرديد و ايشان در پاسخ فرمودند: «نزلت فى زكا الفطر: اين آيات در مورد زكات فطره نازل گشته است».

و هر انسانى اين زكات را از جانب خودش و كسانى كه تحت سرپرستى او هستند مانند همسر، فرزندان، خدمتگزاران و والدين و هر كس كه نفقه‌اش بر او واجب است به تعداد ايشان از اموال خويش خارج ساختند و پرداخت مى‌نمايد. خداى متعال ثروتمند را به وسيله اين عمل تزكيه مى‌سازد و فقير را نيز چندين برابر بيشتر از مقدار آن چه انفاق شده است عطا

[١]- سوره اعلى، آيات ١٥- ١٤.