دشمنى‌ها كم‌رنگ شده و توانگر به تهيدست نزديك‌تر مى‌گردد و حاكم به رعيت ملاطفت بيشترى به خرج مى‌دهد. و اين همه نيست مگر به خاطر آن كه روزه فريضه رحمت و دوستى و الفت بين اقشار مختلف جامعه مى‌باشد. امتى كه به واسطه اين عبادت از ماسواى خدا انقطاع يافته است. به واسطه انجام اين فريضه همه و همه اعم از غنى و فقير يك مشقت واحد و يكسان را تحمل مى‌نمايند و از اين رو كينه‌ها و نفرت‌ها از بين خواهد رفت.

روزه‌دارى موجب تصفيه نفوس مى‌باشد و بين افراد و آحاد و گروه‌هاى مختلف جامعه ايجاد الفت مى‌نمايد تا آنجا كه ماه رمضان از جمله ماه‌هايى است كه در آن نزاع و كشمش و مجادله و كينه‌توزى منع شده است و اين مطلب شاهد بر آن است كه ميان روزه‌دارى و توسعه ارتباط انسان مسلمان و جامعه اسلامى با انسان‌ها و جوامع ديگر علقه محكمى وجود دارد.[١]

[١]- در اين زمينه روايات فراوانى- كه همه بر اين الفت اجتماعى تأكيد دارد- از ائمه اطهار وارد شده است.

به عنوان نمونه روايت جراح مدائنى كه از امام صادق( ع) چنين نقل مى‌نمايد:

« فإذا صمتم فاحفظوا ألسنتكم و غضوا أبصاركم و لا تنازعوا و لا تحاسدوا، قال: و سمع رسول الله امرأة تسبُّ جارية لها و هى صائمة فدعا رسول الله بطعام فقال لها كُلى فقالت إنى صائمة فقال: كيف تكونين صائمةً و قد سَبَبْتِ جاريتك إن الصوم ليس من الطعام و الشراب فقط» قال: و قال أبو عبد الله( ع): إذا صمت فليصم سمعك و بصرك من الحرام و القبيح و دع المِراء و أذى الخادم و ليكن عليك وقار الصائم و لا تجعل يوم صومك كيوم فطرك( وسائل الشيعة، ج ٧، ص ١١٧): هنگامى كه روزه‌دار هستيد زبان‌هايتان را حفظ كنيد و چشمتان را مراقب باشيد و مبادا با يكديگر به نزاع و كينه‌توزى بپردازيد. سپس فرمود: رسول خدا شنيد كه زنى كنيز را دشنام داده است در حالى كه آن زن خود روزه دار بوده است. پس رسول خدا آن زن را خواست و غذايى در مقابل وى قرار داد و فرمود: بخور. عرض كرد: من روزه هستم. فرمود: چگونه روزه‌اى در حالى كه كنيز خود را دشنام‌داده‌اى. روزه فقط امساك از آب و غذا نيست و امام صادق( ع) فرمودند: هر گاه روزه گرفتى گوش و چشم تو بايد از حرام و زشتى روزه بگيرند و از جدال و آزار دادن خادم بايد بپرهيزى و بايد وقار روزه‌دار را حفظ نمايى و مباد كه روز روزه‌دارى تو مثل روز عادى باشد».