پرسش و پاسخ پيرامون روزه - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٠ - فصل دوم روزه در ساحت خاص(امساك)
شايع و رايج مىباشد و اگرچه در ميان مكاتب صرفاً بشرى كه از سر انحراف انديشهها و هواهاى نفسانى است چنين چيزى را نمىتوان يافت.
به هر حال، روزهدارى به منزله ابزارى است براى پاكسازى روح و تطهير نفس كه در همه اديان- علىرغم اختلافات موجود در ميان آنها- محفوظ مىباشد.
و اين ويژگى تاريخى در بحث روزهدارى بر اصالت و عمق مطلب دلالت دارد.
در قسمتى ديگر از آيه چنين آمده است «لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ: شايد شما پرهيزگار شويد».
از اين عبارت مىتوان رفيعترين جوانب موجود در روزه را كشف نمود؛ اين عبادت براى روزهدار تقوى را به ارث مىگذارد و در او قوه صيانت از پليدىها و بيمارىهاى نفسانى را قرار مىدهد. همچنين روزهدارى موجب استحكام اراده مىگردد و آن را غير قابل نفود مىسازد.
روزهدارى بسان دى مىباشد كه شخصيت آدمى را از تحت تأثير واقع شدن در مقابل هجمات شيطانى حفظ مىكند. و اين همان فرق ميان انسان و حيوان ا ست.