و بدين‌سان مردان پيروز از شكست خوردگان جدا مى‌گردند همانگونه كه توانگران از ضعيفان و بى‌مايگان، و همانگونه كه مردان ميدان‌هاى سختى و شدت از فرومايگان و افراد سست عنصر. با اين تفاسير جاى هيچ گونه تعجب نيست كه ما در احكام شرع مقدس اسلام بلكه در ساير شرايع مى‌بينيم كه روزه به عنوان كفاره گناهان و راهى براى توبه و بازگشت قرار داده شده است؛ سرّ اين مطلب آن است كه شخص در عوض گناهانى كه مرتكب شده، مشقت روزه‌دارى را به جان بخرد و بدين‌سان اراده سازنده خود را كه گناهكارى آن را پاره كرده و از بين برده است، باز يابد.

روزه گرفتن عبادت دشوارى است كه فرد مسلمان براى انجام صحيح آن ناگزير بايد ممارست و تمرين داشته باشد. چرا كه روزه تنها نخوردن و نياشاميدن در ساعات محدود نيست بلكه در روزه‌دارى بايد از هرگونه لذتى كه به وسيله حرام تحصيل مى‌شود اجتناب نمود اعم از اين كه آن حرام رفتار انسان يا گفتار او و يا پندارش و خطورات نفسانى‌اش باشد.

و اگر چنين امرى حاصل نشد همانا از روزه‌دارى تنها صورت ظاهرى آن به وجود آمده است.