روزه نفس را مالامال از صبر و بردبارى مى‌گرداند و براى روح مناعت طبع را به ارث مى‌گذارد و عناصرى را كه براى تحمل بار فداكارى و جهاد ضرورى است به انسان عطاء مى‌كند.

بنا بر تعبير آيه كريمه، شاخصه روزه‌دارى آن است كه استعلاء و سلطه بر هواى نفس و مطامع دنيوى را در شخصيت انسانى پديدار مى‌سازد. و وجود او را مالامال از حزم و اراده و ثبات قدم مى‌گرداند تا در مسير تبليغ رسالت و اداى امانت در برابر سختى‌ها و مصائب بردبار و كوشا براى تحصيل رضايت الهى تلاش نمايد.

روزه‌دارى موجب رشد عواطف و احساسات در وجود انسان مى‌گردد و مشاعر و ادراكات او را تقويت مى‌سازد. انسان بدون مهر و محبت و عاطفه، موجودى است خشكيده و جامد و بى حس؛ و نه انسان كه جامعه نيز چنين است.

اثرى كه در نفس به واسطه روزه‌دارى بر ملكه صبر مترتب مى‌گردد غير قابل انكار است. چرا كه عبد به واسطه صبرى كه در ساعات طولانى روز- مخصوصاً در فصل تابستان- مى‌نمايد و از تمتع از لذات خوددارى مى‌نمايد- در حالى كه وسوسه‌هاى‌