دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ٨٤ - يك بحث عقلى قرآنى

قوت داده است و شكى نيست كه افراد اسنان با قدرتهاى متفاوت به يكديگر نيازمند و محتاج هستند.

* فقير از ثروتمند كمك مى خواهد.

* مريض از طبيب علاج مى خواهد.

* جاهل در تحصيل علم محتاج به عالم است.

* و بالاخره روزانه همه از يكديگر كمك مى طلبد. وشكى نيست كه اين استمداد و كمك خواستن جايز است و حرام نمى باشد. انبياء و اولياء در زندگانى خود به ديگران احتياج داشته و كمك ميگيرند. و لذا بعضى از مفسرين بزرگ جمله «و ايّاك نستعين» را به «ايّاك نستوفق» تفسير كرده چون توفيق از افعال خداوند تعالى مى باشد ولى اين تفسير دليل مى خواهد كه نداريم. جواب سؤال فوق اين است كه كمك طلبيدن از ديگرى بر دو قسم است گاهى به عنوان واسطه و وسيله است. مريض دكتر را شفا دهنده نمى داند بلكه او را وسيله مى داند كه گاهى تداوى به توفيق خداوند مفيد واقع مى گردد و گاهى به خطا مى رود و حتى به حال مريض مضر مى شود. فقير اگر چه از توانمند قرض مى طلبد ولى تا خدا به او توفيق ندهد او قرض نخواهد داد. اطفال از والدين نفقه مى خواهد ولى خداوند است كه محبت اولاد را به دل والدين انداخته و به آنها روزى داده است، بالاخره همه چيز از خداوند است و انسانها هركدام يك سبب ظاهرى و وسيله غير منحصر به فرد است و مستعان واقعى ذات مقدس خداوند است. مؤمن در حالى متوجه خدا است كه او مسبب الاسباب است و ديگران خصوصيتى ندارند بنابراين كمك خواستن از غيرخدا جايزاست.