دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ٨٢ - توضيح ديگر در مورد بحث

ادعاى اتفاق مفسرين بر تفسير خاص وسيله ادعاى مبالغه آميزى است چون مدعيان مذكور يقيناً همه تفاسير را نديده اند. توسل به انبياء و اولياء- عليهم السلام- منافاتى با آيه مباركه: «إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»؛ (تنها از تو كمك مى طلبيم) ندارد؛ چون آيات قرآن طلب شفاعت را از پيغمبر اكرم (ص) و قبل از ايشان از حضرت يعقوب، مامورٌبه قرار داده است كه تفصيل آنها گذشت و نويسندگان جهان بينى اسلامى در صفحه ٦١ نيز اين توسل از افراد زنده در قالب التماس دعا پذيرفته اند.

بالاخره مفهوم وسيله و واسطه ما هم نزديك است، و ما در فصل دوم اين كتاب در مشروعيت واسطه به همان نحوى كه ترسيم كرده ايم مفصلا بحث نموديم و آنچه نويسندگان جهان بينى اسلام (ص ٦١) در ذيل واسطه نوشته اند با آيات مباركه قرآن كه در فصل دوم گذشت مخالفت دارد پس از اتمام بحث پيرامون مشروعيت وسيله، به عبارتى از امام ابوحنيفه در اوراق جهان بينى اسلامى سال ١٣٩١ صفحه ٥٠ برخورديم كه چنين است: «لاينبغى لأحدٍ أن يدعوالله إلّا به و أكره أن يقول اسألك بمقعد عز من عرشك و اكره ان يقول و بحق انبيائك و رسلك و بحق البيت الحرام»؛ سزاوار نيست براى كسى كه خدا را بخواند مگر به خودش و كراهت دارم اينكه دعا كننده بگويد؛ سؤال مى كنم ازتو به جايگاه عزت از عرش تو و كراهت دارم كه بگويد به حق انبياى تو و رسولان تو و به حق بيت الحرام. نويسندگان مذكور اين عبارت را بر ناروايى و حرمت توسل مذكور حمل كرده اند ولى در فرض صحت صدور جملات فوق از ابوحنيفه (رح) بايد گفت كه ايشان قائل به عدم حرمت شرعى توسل مذكور است زيرا كلمه «لاينبغى» و كلمه «اكره» بر حرمت دلالت ندارد، قدر متيقن بر مرجوحيت توسل دارد.