دفاع مشروع ما
(١)
پيشگفتار
٥ ص
(٢)
مقدمه
١٢ ص
(٣)
امر اول بيان نظر ما
١٢ ص
(٤)
أمر دوم فتواى خود را بر ديگران تحميل نكنيد
١٣ ص
(٥)
امر سوم جواب مغالطه كم سوادان
١٦ ص
(٦)
امرچهارم فتوى دادن ملاصاحبانى كه مجتهد نيستند، جايز نيست
١٨ ص
(٧)
قصه عبرت آموز
١٩ ص
(٨)
نمونه اول
٢٠ ص
(٩)
نمونه دوم
٢٢ ص
(١٠)
فصل اول نقد بر ايرادهاى اعضاى محترم بنياد احياى سنت
٢٥ ص
(١١)
جواب تفصيلى
٢٦ ص
(١٢)
روزه روز عاشورا
٢٦ ص
(١٣)
مطلب مهم در عزادارى
٢٩ ص
(١٤)
مطالبى قابل توجه
٣٤ ص
(١٥)
بقيه بحث در دعاوى اعضاى بنياد احياء السنه
٣٥ ص
(١٦)
فصل دوم واسطه قرار دادن بعضى از مخلوقات
٤٢ ص
(١٧)
فصل سوم نقل مطالبى از كتاب تبرك و توسل
٤٩ ص
(١٨)
بازهم درباره توسل از همين كتاب
٥٢ ص
(١٩)
فصل چهارم نقد پاره اى از مطالب كتاب جهان بينى اسلام
٥٩ ص
(٢٠)
مرحله اول نواقص كلى
٦٠ ص
(٢١)
مرحله دوم در تفصيل نواقص اوراق مذكور
٦٣ ص
(٢٢)
صفحه 25؛ توحيد صفات و اسماء
٦٧ ص
(٢٣)
يك تناقض
٦٨ ص
(٢٤)
عقل و دين
٧٠ ص
(٢٥)
بازهم در مورد وساطت و واسطه
٧٣ ص
(٢٦)
فرق رحمن و رحيم
٧٧ ص
(٢٧)
علم به غيب
٧٨ ص
(٢٨)
يك حديث
٧٩ ص
(٢٩)
توضيح ديگر در مورد بحث
٨١ ص
(٣٠)
استعانت از غير خدا
٨٣ ص
(٣١)
يك بحث عقلى قرآنى
٨٣ ص
(٣٢)
سخن اخير در مورد اوراق جهان بينى اسلامى
٨٥ ص
(٣٣)
تبرك
٨٥ ص
(٣٤)
فصل پنجم بازهم در مورد جواز وساطت و خواندن غير خدا
٨٦ ص
(٣٥)
اشتباه بزرگ وهابى ها
٩٣ ص
(٣٦)
فصل ششم توحيد عبادى(1)
٩٦ ص
(٣٧)
اقسام عبادت
٩٨ ص
(٣٨)
قرآن و سه قسم توحيد
٩٩ ص
(٣٩)
الف) توحيد در خالقيت(وايجاد)
٩٩ ص
(٤٠)
ب) توحيد در تدبير مخلوقات
٩٩ ص
(٤١)
ج) توحيد در عبادت
١٠٠ ص
(٤٢)
سؤال و جواب
١٠١ ص
(٤٣)
تأكيد بر ربوبيت حق تعالى
١٠٤ ص
(٤٤)
توضيح معناى«رب»
١٠٥ ص
(٤٥)
سؤال و جواب
١٠٦ ص
(٤٦)
شرك و واسطه
١٠٨ ص
(٤٧)
نتيجه گيرى
١١٠ ص
(٤٨)
حديثى در پايان اين بحث
١١١ ص
(٤٩)
موضوع توضيحى
١١١ ص
(٥٠)
نذورات و قربانى براى ارواح اولياى گذشته
١١٤ ص
(٥١)
آخرين نصيحت
١١٥ ص
(٥٢)
سخنى با برادران اهل سنت
١١٥ ص
(٥٣)
فصل هفتم توحيد در عبادت(2)
١١٧ ص
(٥٤)
در نفى ضد و مثل و ند و نظاير آنها
١٢٥ ص
(٥٥)
فصل هشتم وهابيت در ميزان نقد و تحقيق
١٢٧ ص
(٥٦)
جواب اجمالى
١٣٦ ص
(٥٧)
بقاى روح پس از مرگ
١٣٦ ص
(٥٨)
جواب تفصيلى
١٤٠ ص
(٥٩)
فصل نهم تكفيرى ها
١٤٧ ص
(٦٠)
اول افراط و تفريط
١٥٧ ص
(٦١)
دوم نيرنگ ها
١٥٩ ص
(٦٢)
آخرين سخن
١٦١ ص
(٦٣)
فصل دهم اشتباهاتى در اوراق ثقافت اسلامى
١٦٢ ص
(٦٤)
سوگوارى كربلا و عاشورا
١٧١ ص
(٦٥)
اوج بدبختى نويسنده
١٧٢ ص
(٦٦)
الحاقيه
١٨٠ ص
(٦٧)
فصل يازدهم پاسخ به اتهامات گلبدين حكمتيار
١٨٦ ص
(٦٨)
آخرين كلام ما با گلبدين
١٩٥ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص

دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ١٤٩ - فصل نهم تكفيرى ها

نباشد[١] مسلمان مى باشد. و اختلافات واقعه بين مذاهب اسلامى منجر به كفر نمى شود، به اين چند حديث كه از طريق صحابه رسيده است توجه كنيد:

١) بخارى در كتاب مواقيت الصلاة باب «منيبين اليه ...» در حديثى نقل مى كند كه رسول خدا (ص) به وفد عبدالقيس فرمود:

«امَرَكُم بِأَربَعٍ وَ أنهاكُم عَن أربَع، الإيمانِ بِالله، ثُمَّ فَسرلَهُم: (شهادة أن لاإله إلّاالله و أنّى رسول الله وَ اقامَ الصَّلاةِ وَ ايتاءِ الزَكاةِ وَ أن تُؤَدُّوا لِى خَمسَ مَا غَنِمتُم ...)

در اين حديث آنحضرت (ص) ايمان را به گواهى دادن به اينكه معبودى جز خداوندنيست و اينكه من فرستاده او مى باشم و برپا داشتن نماز، دادن زكات و دادن خمس پنج يك- غنيمت، بيان فرموده است و اين حديث به شماره ٥٣، ٨٧، ٥٢٣، ١٣٩٨، ٣٠٩٥، ٣٥١٠، ٤٣٦٨، ٤٣٦٩، ٦١٧٦، ٧٢٦٦ و ٧٥٥٦ كتاب بخارى به نحوى تكرار شده است. و مسلم آن را در صحيح خود در باب ٦ كتاب ايمان (ص ٦٩) به شش سند با اختلافى در الفاظ نقل كرده است.

٢) عَن ابنِ عُمر: انّ رَسُول الله قَال:

«امَرتُ ان اقاتِلَ النّاسَ حَتَّى يشهَدُوا أَن لا الهَ الّا الله وَ انَّ مُحَمَّداً رَسُولُ الله وَ يقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يؤتُوا الزَّكاة فَإذا فَعَلُوا ذلِكَ عَصَمُوا مِنّى دِماءَهُم وَ اموالَهُم الّابِحَقِّ الاسلام وَ حِسابَهُم عَلَى الله»

(رواه بخارى برقم ٢٥)؛ مأمور شده ام كه با مردم بجنگم تا گواهى دهند كه معبودى جز «الله» نيست و اينكه «محمد»


[١] . جمعى مجرد انكار ضرورى را موجب كفر دانسته اند و جمع ديگرى آن را مشروط به استلزام تكذيب حضرت پيامبر( ص) نموده و گفته اند كه انكار يكى از ضروريات دينى گاهى موجب كفر مى شود كه از لازمه آن تكذيب آنحضرت( ص) لازم آيد.