هزارساله ما مؤثر باشد. زيرا مدت عالم برزخ معلوم نيست شايد يكصد ميليون سال باشد زندگى پس از قيامت در دوزخ و بهشت ابدى و دائمى است و تمام آن از منه لا يتناهى كه چه سرنوشتى داريم مربوط بهمين دوره مكلفيت ما اوقات بيدارى از موقع (بلوغ تا مردن) ميشود حالا فكر كنيد كه بهر دقيقه ازين عمر عزيز ما چند ميليون و يا چند ميليارد سال ارتباط پيدا ميكند؟ دقت كنيد.

تمام لحظات و مراحل عمر كيمياى ناياب است ولى دوره جوانى كه وقت نشاط و قوت نيروهاى بدنى است و موقع كسب كمالات علمى و عملى از امتياز خاصى برخوردار است سعدى ميگويد:

قضا روزگارى ز من درربود		كه هر روز آن گو شب قدر بود
من آنروز را قدر نشناختم‌		بدانستم اكنون كه دُر باختم‌

نظامى ميگويد:

حديث كودكى و خودپسندى‌		رها كن كان خمارى بود و مستى‌
چو از سى درگذشتى يا كه از بيست‌		نمى‌شايد دگر چون جاهلان زيست‌
بهار عمر باشد تا چهل سال‌		چهل رفته فروريزد پر و بال‌
پس از پنجاه نماند تندرستى‌		بصر كندى پذيرد پاى سستى‌
چو شصت آيد نشست آيد پديدار		چو هفتاد آيد افتد آلت از كار
بهشتاد و نود نود چون دررسيدى‌		بسا زحمت كه از گيتى كشيدى‌
وز آنجا گر بصد منزل رسانى‌		بود مرگى بصورت زندگانى‌
ز پنبه شد بناگوشت كفن‌پوش‌[١]		هنوز اين پنبه بيرون نارى از گوش‌

آنچه كه نگارنده در رابطه با اين اشعار ميگويد اينست كه اولياى اطفال بايد پسران و دختران را از سن هفت سالگى به داشتن تقسيم اوقات عادت‌

[١] - كنايه از سفيد شدن موى گوشها در پيرى و مراد از پنبه در مصرع دوم پنبه غفلت است