ترجمه نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٤٦ - ٣ < ١٠٠٣ > - از خطبه هاى آن حضرت عليه السلام است كه آنرا خطبه شقشقيه مى نامند
معجزات) در آنان جمع و حقّ ايشان است و بس، و در باره آنان وصيّت (رسول اكرم) وارث بردن (از آن وجود محترم) ثابت است (و ايشان به آن حضرت از هر جهت نزديكتر و سزاوارترند، و ليكن بعضى از اين امّت به وصيّت آن بزرگوار عمل نكرده ارث او را پايمال نموده تخم فساد را در روى زمين پاشيدند، و بحسب ظاهر) (١٦) در اين هنگام حقّ بسوى اهلش برگشته، بجائى كه از آن خارج شده بود منتقل گرديد (زيرا پيش از اين امارت و خلافت را غصب كرده سزاوار اين منصب را خانه نشين كرده بودند).
(١٠٠٣)
٣ (١٠٠٣)- از خطبههاى آن حضرت عليه السَّلام است كه آنرا خطبه شقشقيّه مىنامند
(در آخر اين خطبه حضرت با بن عبّاس فرموده: يا ابن عبّاس تلك شقشقة هدرت ثمَّ قرّت، شقشقه در لغت مانند شش گوسفند است كه شتر در وقت هيجان و نفس زدن آنرا از دهان بيرون مىآورد و در زير گلو صدا ميكند و در اوّلين مرتبه بيننده آنرا با زبان اشتباه مىنمايد، امير المؤمنين در جواب ابن عبّاس فرمود: