ترجمه نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٧٨ - ٧٨ < ١٠٧٨ > - از سخنان آن حضرت عليه السلام است كه به بعضى از اصحاب خود(عفيف برادر اشعث ابن قيس) فرمود آنگاه كه عازم رفتن بجنگ با خوارج بود

(١٠٧٩)

٧٨ (١٠٧٨)- از سخنان آن حضرت عليه السّلام است كه به بعضى از اصحاب خود (عفيف برادر اشعث ابن قيس) فرمود آنگاه كه عازم رفتن بجنگ با خوارج بود

، او بآن بزرگوار عرض كرد:

يا امير المؤمنين اگر در اين هنگام (بسوى خوارج) روانه شوى مى‌ترسم ظفر نيافته بمقصود خويش نرسى، و اين اطّلاع را از علم نجوم دانسته‌ام، حضرت فرمود:

(١) آيا گمان دارى كه تو ساعتى را نشان مى‌دهى كه هر كه در آن سفر كند بلاء و بدى از او دور گردد؟

و بر حذر مى‌دارى از ساعتى كه هر كه در آن روانه شود زيان و سختى او را فرا گيرد؟ (٢) كسيكه اين سخنان تو را باور نمايد قرآن را دروغ پنداشته (در قرآن كريم س ٢٧ ى ٦٥ مى‌فرمايد: قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ‌ يعنى بگو هر كه در آسمانها و زمين است نا آمده و پوشيده را نمى‌داند مگر خدا) و براى بدست آوردن آنچه دوست دارد و دورى از ناپسنديها از طلب يارى از خدا بى نياز گرديده، (٣) و سزاى گفتار تو آنست كه هر كه به فرمانت رفتار نمايد بايد تو را حمد و سپاس گزارد نه پروردگارش را، زيرا تو گمان دارى كه تويى آنكه او را به ساعتى راهنمائى كرده‌اى كه در آن سود بدست آورده و از زيان ايمن گشته است.

(٤) (بعد از آن حضرت بمردم رو نموده فرمود:) اى مردم از آموختن نجوم بپرهيزيد (و آنرا ياد نگيريد) مگر به قدرى كه در بيابان يا در دريا (براى دانستن راهها در سفر و شناختن اوقات عبادت و بندگى و تعيين قبله و مسير كشتى و مانند آنها) بآن راه يافته شود (حاجت داشته باشيد، در قرآن كريم س ٦ ى ٩٧ مى‌فرمايد: وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ النُّجُومَ لِتَهْتَدُوا بِها فِي ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ، قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ‌ يعنى او است خداوندى كه ستاره‌ها را براى شما قرار داد تا در تاريكى‌هاى بيابان و دريا بآنها راه بيابيد، و ما براى مردم دانا نشانه‌هاى قدرت خود را بيان كرديم) زيرا نتيجه آموختن نجوم كهانت و غيب گوئى گردد، (٥) و (كهانت صنعتى است كه داراى آن بكمك ديو و جنّ از غيب و پوشيده خبر مى‌دهد و در ميان مردم فتنه و فساد كند، و كار منجّم از جهت غيب گوئى و ربط دادن كواكب و ستارگان را در سود و زيان و سعد و نحس اوقات و نوميد كردن مردم را از خدا و اميدوار نمودن به گفتار و كردار خود و اعتقاد بدرستى آن مانند عمل و اعتقاد شخص كاهن است پس از جهت گمراهى خويش و گمراه كردن ديگران) منجّم مانند كاهن است و كاهن مانند ساحر (سحر سخنى است كه ساحر