ترجمه نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٣٥ - ٤٨ < ١٠٤٨ > - از خطبه هاى آن حضرت عليه السلام است(كه در نخيله) هنگام رفتن بشام
(١٠٤٨)
٤٨ (١٠٤٨)- از خطبههاى آن حضرت عليه السّلام است (كه در نخيله) هنگام رفتن بشام
(جنگ صفّين در بيست و پنجم ماه شوّال سال سى و هفت هجرى فرموده):
(١) سپاس خداوند را سزا است هر بار كه شب گردد و جهان رو به ظلمت و تاريكى نهد، و ستايش حقّ تعالى را روا است هر وقت كه ستاره هويدا و پنهان شود (هميشه در هر وقتى از اوقات حمد و شكر خداى متعال بر هر كس واجب و لازم است) و حمد بيشمار معبودى را است كه مستجمع جميع صفات كماليّه است، و نعمت و بخشش او تمامى ندارد (همگان را شامل است) و فضل و كرمش را هيچ چيز برابرى نمىكند. (٢) و بعد جلو داران لشگر خود (زياد ابن نصر و شريح ابن هانى) را (با دوازده هزار سوار) فرستادم، و بايشان دستور دادم كه در كنار فرات درنگ نمايند تا فرمان من (در خصوص حركت) بآنها برسد، (٣) و مصلحت در اين ديدم كه از اين آب (فرات) عبور كرده نزد عدّهاى از شما (مسلمانان) روم كه در اطراف دجله ساكن (اهل مدائن) هستند و ايشان را تجهيز كرده با شما بجنگ دشمنتان بياورم، و آنها را براى شما كمك قرار دهم. (سيّد رضىّ فرمايد:)