با انديشوران مسلمان رهيافتى نو در فقه مقارن - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٨٦

عالم سنى ، متفكرانه سر به زير انداخت .

گفتم : بگذريم ، سخن را ادامه مى دهم . پس از تكبير نماز ـ به صورت نمايشى ـ قرائت كردم : بسم الله الرحمن الرحيم .

گفت : اين بسمله چيست ؟

گفتم : مى خواهم سوره را بخوانم ، به بسمله آغاز كردم ، چه اشكالى دارد ؟

گفت : اگر سوره را بى بسمله بخوانى (چنان كه بعضى از صحابه انجام دادند و از پيامبر (صلى الله عليه وآله) منقول است) چه مى شود ؟

گفتم : نه چنين است ! مگر نه اين است كه بايد سوره كامل را بخوانيم ؟

گفت : چرا .

گفتم : ما بسمله را جزو سوره مى دانيم و اگر آن را نياوريم ، سوره كامل نمى شود و مُجزى نيست .

گفت : چرا ؟ بعضى از صحابه بسمله را نمى آوردند ، و ابوبكر و عمر آن را به صورت اخفات مى خواند !

گفتم : در تفسير فخر رازى هست كه : مذهب على (عليه السلام) اين بود كه در همه نمازها بسم الله الرحمن الرحيم را آشكار بر زبان آورد[١١١] .

[١١١] . تفسير فخر رازى ١ : ١٦٨ -