با انديشوران مسلمان رهيافتى نو در فقه مقارن - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٣٠

جهت كه سازگار با روايات شيعه يا عمل آنها باشد ، ضعيف مى دانند، روش مذكور را مى توان به كار بست و با رواياتِ صحيحى كه ديگر صحابه نقل مى كنند و مضمون آن را صحيح مى دانند ، ضعفِ سندى روايات امام على (عليه السلام) را جبران ساخت و آنها را اَخبار صحيحى به شمار آورد كه بايد پيروى و عمل شود .

نتيجه اين است كه آنچه را شيعه از امام على (عليه السلام) روايت مى كند ، از چهار پشتوانه علمى برخوردار است :

اول : شيعه ، به طُرُق ويژه خود ، از امام على (عليه السلام) روايت مى كند .

دوم : شيعه روايتى را از امام على (عليه السلام) مى آورد كه در كتاب هاى اهل سنّت روايتى از امام على (عليه السلام) مؤيّد آن مى باشد (اگرچه نقل ديگرى را مى آورند كه بر خلاف اين نقل است) .

سوّم : رواياتى از صحابه در كتاب هاى اهل سنّت ، همسو با آنچه از امام على (عليه السلام) روايت شده (و آنان نادرست مى انگارند) هست و با توجّه به صحّتِ آنها ، صحّتِ رواياتى كه از امام على (عليه السلام) رسيده ، اثبات مى گردد .

چهارم : نقل ديگرى از امام على (عليه السلام) كه در روايات اهل بيت (عليهم السلام)ديده نمى شود و در كتاب هاى اهل سنّت هست ، از سوى سخنانِ امام على (عليه السلام) ـ امويان و دير كسان ـ (و در راستاى تأمين منافع آنان مطرح مى شود و استفاده ابزارى از آن مدّ نظر است .