براى نگارنده يقينى است كه بيشتر آموزه هاى فقهى و حديثى ما در كتاب هاى اهل سنّت از زبان صحابه و تابعين روايت شده ، و لازم است از آنها طبق ابواب فقهى ، كتاب طهارت تا ديات ، جمع بندى شود و سامان يابد .

اشكال

ممكن است اهل سنّت بگويند اين گونه روايات ضعيف يا منسوخ اند .

پاسخ

اين سخن را آنان در بيشتر مسائل اختلافى مطرح مى سازند ، و نسخ را توجيه نگرش خود قرار مى دهند ; چرا كه نمى توانند اصل وجودِ قولِ ديگر را در كتاب هاشان انكار كنند .

بايسته است پژوهش گران در دو مسئله ادعاى ضعيفِ روايت و نسخ در مسائل اختلافى ، نيك بينديشند ; چرا كه اين دو را فقه حاكم در تنگناهايى كه بدان گرفتار مى آمد ، به كار مى بست .

اميد است بعضى از محققان درباره نسخ بررسى كاملى انجام دهند و مسائل فقهى و اعتقادى را كه در آنها ادعاى نسخ شده ، گردآورند تا روشن شود كه آيا به راستى آنها منسوخ اند يا اينكه نسخ را به عنوان توجيهى براى عمل خلفا و صحابه مطرح كرده اند ؟!

اهل سنّت پس از ثبوت مشروعيّت متعه نزد آنها ، مى گويند :