نوشته ام را با جريانى كه با يكى از علماى سُنى برايم روى داد ، به پايان مى بَرم . وى در مشهد به ديدارم آمد و درباره وضع امت اسلامى و پراكندگى و جدايى آنها از يك ديگر و وضعيّتِ اَسَف بار كنونى آنان ، با هم گفت وگو مى كرديم ، هر كدام از ما مسئوليت را بر دوش ديگرى مى افكند تا اينكه وقت نماز فرا رسيد .

گفتم : برخيز ، نماز گزاريم .

گفت : آرى ، خدا تو را از نمازگزاران قرار دهد ، ليكن چگونه ؟ آن گونه كه تو نماز مى خوانى نماز گزاريم يا چونان من ؟

گفتم : اين سخنت مى طلبد كه درباره نماز پيامبر (صلى الله عليه وآله) بحث كنيم .

گفت : مگر در نماز پيامبر اختلاف است ؟

گفتم : آرى ، مى دانى كه ما چيزى را از پيامبر (صلى الله عليه وآله) نقل مى كنيم و شما چيز ديگرى را .

گفت : نمازت را برايم روشن ساز .

گفتم : بسيار خوب ! بايد شيوه اى را كه در آن اتفاق نظر داريم در پيش گرفت . بخشى را كه آوردنِ آن از نظر ما و شما لازم و واجب است ، و تركِ آن نماز را باطل مى كند ، پى مى گيريم و از آنچه اَفضل و جايز است دست مى كشيم .

گفت : مرحبا ! باز گوى .

گفتم : مى دانيم كه آغازِ نماز تكبير است و پايانِ آن سلام .