با انديشوران مسلمان رهيافتى نو در فقه مقارن - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٨٣

آرى ، صحابه از بازى حاكمان با احكام شرعى براى تغيير سنت ، دل نگران بودند .

سردمداران قدرت اوقات نماز را تغيير دادند و مردم را به چيزهايى كه واجب نبود وا داشتند و آنها را واجب جلوه دادند .

l از زُهْرى رسيده كه گفت :

بر اَنس بن مالك ـ در دمشق ـ درآمدم ، ديدم او در تنهايى مى گريد ، گفتم : چرا گريه مى كنى ؟ گفت : از آنچه درك كردم ز همين نماز نماند ، اين هم ضايع گرديد[١٠٣] .

l بخارى ـ به سند خويش ـ از ام درداء نقل مى كند كه گفت :

ابو درداء خشمناك بر من درآمد . گفتم : چرا خشمگينى ؟ گفت : والله ، از امر محمّد چيزى در ميانِ ايشان جز همين كه نماز را به جماعت مى گزارند ، سراغ ندارم ![١٠٤]

l از عبدالله بن مسعود رسيده كه گفت :

زمانى فرا مى رسد كه امامان نماز را از وقتِ آن به تأخير مى اندازند ، منتظر آنان نمانيد ، نماز با آنها را نافله به جا آوريد[١٠٥] .

l در روايت ديگر آمده است :

[١٠٣] . صحيح بخارى ١ : ١٤١ ; سنن ترمذى ٤ : ٦٣٢ ; جامع بيان العلم ٢ : ٢٤٤ -

[١٠٤] . مسند احمد ٦ : ٢٤٤ ; صحيح بخارى ١ : ١٦٦ ; فتح البارى ٢ : ١٠٩ -

[١٠٥] . مسند احمد ١ : ٤٥٥ ـ ٤٥٩ -