به عنوان نمونه «بِسمله» از بحث هاى اختلافى مهم است ; مكتب اهل بيت (عليهم السلام) جهر به آن را از نشانه هاى مؤمن مى داند[٦٢] ، چرا كه از امامان (عليهم السلام) اين سخن روايت شده كه : آل محمّد بر جهر به ) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( اتفاق نظر دارند .

از امام باقر (عليه السلام) روايت شده كه فرمود :

لا يَنْبَغي الصَّلاةُ خَلْفَ مَن لا يَجْهَر[٦٣] ;

نماز پشت سر كسى كه «بسم الله» را آشكارا نگويد ، جائز نمى باشد .

از امام سجّاد (عليه السلام) رسيده كه : «ما فرزندان فاطمه بر اين امر نظر يكسانى داريم»[٦٤] .

از ابن عبّاس روايت شده كه رسول خدا (صلى الله عليه وآله) ) بسم الله الرحمن الرحيم ( را به جهر مى خواند[٦٥] .

[٦١] . اعتقادات اهل السنّه (لالكائى) ١ : ١٥٤ ، حديث ٣١٤ -

[٦٢] . مصباح المتهجّد : ٧٨٨ -

[٦٣] . احكام البسمله (فخر رازى) : ٤٠ -

[٦٤] . دعائم الإسلام ١ : ١٦٠ -

[٦٥] . المعجم الأوسط ١ : ١٥ -