آنان علويان را به رفض متهم مى ساختند ; چون فقه حاكم را برنمى تافتند نه اسلام را ، بلكه آنان ناشرانِ احاديثِ پيامبر و روشن گران احكامِ او بودند ، در برابر بدعت هاى حاكمان در احكام مى ايستادند .

در كتاب اعتقاد اهل السنّه از شعيب بن جرير آمده است كه از سُفيان ثَورى خواست برايش سنّت را باز گويد ، سفيان گفت بنويس :

بسم الله الرحمن الرحيم

قرآن ، غير مخلوق است

اى شعيب ، آنچه را نوشتى سودى برايت ندارد مگر اينكه مسح بر كفش را بپذيرى و اعتقاد يابى كه اخفاى بسم الله از جهر آن افضل است و به نماز پشت سر هر نيكوكار و بدكار تن دهى و تحت لواى سلطان [ و ناملايمات او ] شكيب ورزى خواه سلطان ستم كار و خواه عادل باشد .

پرسيدم : اى ابا عبدالله ، همه نمازها را ؟

گفت : نه ، ليكن نماز جمعه و عيد فطر و قربان را پشت سر هركس كه درك كردى بگزار ، در ديگر نمازها اختيار با خودِ