با انديشوران مسلمان رهيافتى نو در فقه مقارن - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٤٥

چرا كه شيعه نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت مى خواند ، و ظهر و عصر را با هم به جا آورد .

با توجه به اين حقايق تاريخى ، درمى يابيم كه مسائل دينى در زمان هاى بسيارى دست مايه امور سياسى شدند و حاكمان با اين اعمال اهداف فراوانى را دنبال مى كردند ، از جمله اينكه زمينه همكارى ساده انديشان را با خود فراهم آورند ; چرا كه مردم به فقه گروه خاصى در شريعت عادت داشتند ، اگر شخصى را مى ديدند كه وضويى مى گيرد و نمازى مى خواند كه برخلاف رويّه شناخته شده آنهاست ، بر او خشم مى گرفتند و او را از دائره اسلام بيرون مى راندند .

به سخن ديگر ، هرگاه صاحبان قدرت يكى از طالبيين را دست گير مى كرد ، مردم با قواى حكومتى همكارى مى كردند با ادعاى اينكه وى مسلمان نمى باشد ، بلكه رافضى است كه احكام اسلام را دور مى افكند ، بنگريد به وضو و نماز و حج او ! مانند وضو و نماز و حج ديگر مسلمانان نيست ! او مخالف دين و شريعت است .

مردمان ساده انديش تحت تأثير اين سخنان قرار مى گرفتند و باور مى كردند كه آن شخص بدعت گذار و خارج از اسلام است و با سنّت مطهّر و شريعتِ خدا مخالفت مىورزد . در حالى كه وى علوى بود ، سخت ترين شكنجه ها را به جان مى پذيرفت و با جديّت مبارزه