اين گزارش به ما مى نماياند كه حاكمان طالبيين را [ و پيروان آنها ]را در ضمن وضو ، نماز (و ديگر مسائل اختلافى) شناسايى مى كردند; چرا كه آنان فرزندان پيامبر (صلى الله عليه وآله) بودند و نمى توانستند سنّت جدشان را كه سينه به سينه از پدرانشان به آنها رسيده بود ، وانهند .

و از آن سوى ، حاكمانْ دين را دست مايه براندازى متدينان و مخالفان سياسى شان ساختند .

نمونه (٢)

هارون مى خواست يحيى بن عبدالله بن حسن را دست گير كند ، براى هركس كه نشانى از او دهد ، جايزه اى تعيين كرد .

شخصى آمد و گفت : من بر او دست يافتم .

هارون پرسيد : چگونه دريافتى كه او يحيى بن عبدالله است ؟!

گفت : وقت نماز او را ديدم ! نماز ظهر را خواند ، سپس نمازى را به جا آورد كه به گمانم نماز عصر بود ; دو ركعت اول هر دو نماز را طول داد و دو ركعت آخر را به جا نياورد[٦٠] .

رشيد گفت : آفرين ! نيك به خاطر دارى . آن ، نماز عصر است زمانِ آن نزد شيعه ، همان وقت مى باشد .

در اين نقل ، رشيد با توجه به نماز ، شيعه را شناسايى مى كند ;

[٦٠] . مقصود نماز شكسته است كه مسافر آن را دو ركعت به جا مى آورد .