با انديشوران مسلمان رهيافتى نو در فقه مقارن - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ١٨
از زيد بن وَهْب روايت شده كه گفت :
مرد مسلمان نبايد در مسح بر كفش دو دل شود ، هرچند از محل قضاى حاجت بيايد[٢٢] .
عمر يك بار [ در جايى ] ادرار كرد [ سپس وضو گرفت و ] بر كفش ها مسح كرد[٢٣] .
اين روايات ، اثبات مى كند كه فتوا به مشروع بودن مسح بر كفش ها از سوى عمر صادر شد ، عمر بود كه دستور اين كار را داد و به شهرها نامه نوشت كه اين سنّت [ خود ساخته ] را رايج سازند .
از اين رو ، بعيد نمى نمايد كه روايت از اميرالمؤمنين على (عليه السلام) ، ابن عبّاس ، عائشه و ابن عمر[٢٤] ، براى تثبيت موضعِ عمر در مسح بر كفش ، سامان يابد .
به امام على(عليه السلام) نسبت داده اند كه بر كفش مسح مى كرد[٢٥] واين كار را براى مسافر تا سه شبانه روز و براى ساكن ، تا يك شبانه روز جايز مى دانست[٢٦] .
[٢٢] . مصنّف عبدالرزاق ١ : ١٩٥ ، حديث ٧٦٠ (وص١٩٦ ، حديث ٧٦٣) .
[٢٣] . مصنّف ابن اَبى شيبه ١ : ١٦٦ ، حديث ١٩٠٥ -
[٢٤] . نگاه كنيد به ، المحلى ٢ : ٦٠ ; المجموع ١ : ٤٧٧ ـ ٤٧٨ ; فتح الباري ١ : ٢٤٥ ، احكام القرآن (جصاص) ٢ : ٢٥٠ -
[٢٥] . مصنّف ابن اَبى شيبه ١ : ١٦٥ ، حديث ١٨٩٤ -
[٢٦] . همان ، حديث ١٨٩٢ -