إِنَّ اللَّهَ طَهَّرَنَا وَ عَصَمَنَا وَ جَعَلَنَا شُهَدَاءَ عَلَی خَلْقِهِ وَ حُجَّتَهُ فِی أَرْضِهِ وَ جَعَلَنَا مَعَ الْقُرْآنِ وَ جَعَلَ الْقُرْآنَ مَعَنَا، لَا نُفَارِقُهُ وَ لَا یُفَارِقُنَا؛[٢]

خداوند ما را پاکیزه ساخت و عصمت بخشید و شاهدان بر خلقش قرار داد
و ما را با قرآن و قرآن را با ما همراه ساخت. نه ما از قرآن جدا افتیم نه قرآن از ما جدایی گیرد.

رسول خدا٦ نیز قرآن و اهل بیت: را دو نور جدایی ناپذیر خواند و فرمود:

إِنِّی‌ مُخَلِّفٌ‌ فِیكُمُ‌ الثَّقَلَیْنِ كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی أَهْلَ بَیْتِی لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْض؛[٣]

دو یادگار گرانقدر در میان شما باقی گذارم: کتاب‌ خدا و اهل بیتم:. این دو از یک‌دیگر جدا نشوند تا این که بر سر حوض بر من وارد آیند.

این روایات و مانند آن، حکایت از پیوند ناگسستنی اهل ‌بیت: و قرآن کریم دارد
و خبر از همتایی این دو گوهر گران‌بها می‌دهد.[٤] به این ترتیب، هر آن چه از ناحیه
مقدس اهل بیت: سر زند، پژواکی از حقایق و معارف نورانی قرآن است. فعل ایشان
تفسیر قرآن و کلام ایشان تجلی‌گاه آیات الهی است. این تجلی، گاه تنها در مضمون
و محتوای روایت است و گاه در الفاظ و عبارات روایت نیز نمایان می‌شود. این همخوانی

[١]. سوره عنکبوت، آیه ٤٩.

[٢]. الكافی، ج‌١، ص١٩١.

[٣]. تحف العقول، ص٤٢٦.

[٤]. ر.ک: «برابری قرآن و اهل بیت:»، ص١١٢.