به طور کلی روایات منقول از طریق «حنش بن معتمر»، چهارده روایت در زمینه
مسائل تربیتی، فقهی و احکام است که تقریبا تمامی آنها در جهت اثبات وثاقت و جانشینی امام علی٧ و جایگاه والای او در نزد پیامبر٦، نسبت به سایر خلفا است که
این نیز می‌تواند دلیلی بر علاقه فراوان وی به اهل بیت: به ویژه امام علی٧ به شمار
آید؛ به عنوان نمونه می‌توان از روایت زیر نام برد که علاوه بر مسند احمد بن حنبل،
تنها در عمدة عیون صحاح الاخبار فی مناقب إمام الأبرار ابن بطریق، آن هم به نقل از
مسند احمد بن حنبل، نقل شده که در آن، پیامبر٦ ابتدا «ابوبكر» را به منظور تلاوت
آیات برائت به مكه گسیل نمود، اما با نزول جبرئیل و بیان این که چنین کاری فقط توسط خود پیامبر٦ یا فردی از خاندان وی قابل انجام است، این مأموریت به امام علی٧ محول شد.[٢]

در سند روایت فوق _ که به صورت «حدثنا محمد بن سلیمان لوین، قال: حدثنا
محمد بن جابر عن سماك، عن حنش، عن علی٧» ذکر شده _ گر چه نام «حنش» به طور مطلق آمده است و لقب یا کنیه وی مشخص نیست، اما با توجه به راوی وی، یعنی «سماک» می‌توان او را همان «حنش بن معتمر» دانست که از جمله راویان روایات حضرت علی٧ است.[٣]

یکی دیگر از روایات منسوب به «حنش بن معتمر» _ که در آنها، نام وی به گونه‌های مختلف ذکر شده _ حدیث سفینه نوح٧[٤] است که با الفاظ و واژگان مختلفی در منابع

[١]. إرواء الغلیل، ج٥، ص٣٧٠ - ٣٦٨.

[٢]. «لما نزلت عشر آیات من براءة علی النبی٦، دعا النبی٦ أبا بكر، فبعثه بها، لیقرأها علی أهل مكة، ثم دعانی النبی٦، فقال لی: أدرك أبا بكر، فحیث ما لحقته فخذ الكتاب منه، فاذهب به إلی أهل مكة و أقرأها علیهم، فلحقته بالجحفة فأخذت الكتاب منه، و رجع أبو بكر إلی النبی٦، فقال: یا رسول الله! نزل فیّ شئ؟ قال: لا، و لكن جبرئیل جائنی، فقال: لن یؤدی عنك الا أنت أو رجل منك» (العلل، ج١، ص١٥١؛ عمدة عیون صحاح الاخبار فی مناقب إمام الأبرار، ص١٦٠).

[٣]. التاریخ الكبیر، ج٣، ص٩٩.

[٤]. قال رسول الله٦: «مثل أهل بیتی مثل سفینة نوح مَن ركبها نَجا و من تخَلّفَ عنها غرق»(المستدرك علی الصحیحین، ج٣، ص١٥١ - ١٥٠؛ معالم المدرستین، ج١، ص٢٥٨) یا «أیها الناس أنی تركت فیكم الثقلین كتاب الله و عترتی أهل بیتی و لن یتفرقا حتی یردا علی الحوض و مثلها مثل سفینة نوح من ركب فیها نجا»(العلل، ج٦، ص٢٣٧ - ٢٣٦؛جامع أحادیث الشیعة، ج١، ص٣٢) یا «أهل بیتی فیكم كسفینة نوح٧ فی قومه، من دخلها نجا و من تخلف عنها هلك»(المعجم الأوسط، ج٥، ص٣٠٦).