بر طبق این عبارت‌ها، تنها یك فرض برای تقریر متصور است و آن، این كه شخص یا اشخاصی، در حضور معصوم٧ كاری انجام دهند و او، نسبت به ردّ یا تصحیح كار انجام شده، سكوت اختیار كند و حال آن كه با ذكر مصادیقی كه ارائه خواهد شد، روشن می‌شود تقریر، دارای فرض‌ها و صورت‌های گوناگونی است و عبارت‌های یاد شده، تنها می‌تواند دربرگیرنده یكی از آنها باشد. می‌توان با عنایت به این مصادیق و نمونه‌ها، تقریر را این‌ گونه تعریف كرد: «هرگونه تثبیت، تأیید و امضای عمل یا گفتار، و صحه گذاشتن بر آنها توسط معصوم٧ از طریق سكوت، تشویق، تضمین، ترقی و هر شیوه دیگری كه به زودی بیان خواهد شد».

این توسعه در مفهوم تقریر، از معنای لغوی و واژه‌های هم‌ریشه آن نیز قابل برداشت است؛ زیرا می‌توان با استفاده از مجموع آن‌چه لغت‌دانان در این باب گفته‌اند، تقریر یك شئ را به معنای «تثبیت و قرار دادن آن شئ در جای خودش» معنا كرد.

راغب می‌نویسد:

قرّ فی مكانه یقرّ قراراً، اذا ثبت ثبوتاً جامداً و اصله من القّر و هو البرد و هو یقتضی السكون و الحرّ یقتضی الحركة.

حاصل مفاد عبارت فوق و ادامه آن، این است كه هر گاه گفته می‌شود فلان شئ قرّ فی مكانه، یعنی آن شئ، در جای خود، ثبوت پیدا كرد و بی‌حركت ایستاد.

اصل این كلمه از مادّه «قُرّ» (بر وزن قُفل)، به معنای سرما است و سرما، اقتضای سكون می‌كند؛ همان گونه كه گرما، اقتضای حركت دارد. و از همین ماده است كلمه‌ «قرار»؛ چنان‌كه قرآن می‌فرماید: «جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ قَراراً؛[٣] زمین را برای شما، محل استقرار قرار داد»

[١]. اصول الفقه، ج٢، ص٦٦.

[٢]. عوائد الایام، ص٢٣٨.

[٣]. سوره غافر، آیه ٦٤.