بزم معرفت: مشاهیر تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ٢٤٧ - وفات

حضرات آیات: سیّد حسین خادمی، میر سیّد علی فانی و حاج آقا رحیم ارباب بهره برد. او با پشتوانه ای از علم و اخلاق به ترویج و تبلیغ دین مشغول شد و در این راه توفیق بسزایی یافت. شیرینی بیان و سخنان پر محتوا و سازنده او که با صفای باطن قرین بود، مجالس او را از لطافت خاصّی برخوردار می ساخت.

وی خطیبی توانا و پر مطالعه بود. مطالعه فراوان و عبادت و ریاضت های شرعی دوران جوانی از رموز موفّقیت او در منبر به شمار می رفت. او با بسیاری از اولیاء خدا همچون: سیّد هاشم حداد، حاج عبد الزهراء کعبی، سیّد عبد اللّه فاطمی شیرازی، آیه اللّه شیخ محمّد جواد انصاری همدانی و غیره دیدار داشته و برای همه آنان احترام خاصّی قائل بود ولی به استاد ارجمند خود آیه اللّه العظمی حاج آقا رحیم ارباب علاقه ای ویژه داشت و او را برتر از دیگران می دانست و در این خصوص این شعر را می خواند:

عابد و زاهد و صوفی همه طفلان رهند مرد اگر هست به جز عالم ربّانی نیست

از خصوصیات اواهتمام به عبادت و نماز اوّل وقت، نماز جماعت، نماز جمعه، تهجّد و تلاوت قرآن بود. در گره گشایی از کار مردم و خدمت به آنان اهتمام فراوان داشت و کمک به مستمندان و ایتام از برنامه های زندگی او بود. وی مصائب سختی در زندگی متحمل شد؛ فرزند طلبه رشیدش سید عبد المجید صفوی درسن ٢٢ سالگی در سال ١٣٦٢ ش در جبهه های حق علیه باطل شربت شهادت نوشید. در دوران کهولت سن نیز دو فرزند دیگرش: سیّد محمّد باقر و سیّد حسام الدّین به دیار باقی شتافتند ولی او دامن صبر و شکیب را از دست نداده و راضی به رضای الهی بود. در سال های آخر عمر بر اثر سکته مغزی از توانایی جسمی اش کاسته شده و سرانجام در پائیز سال ١٣٨٢ در حال بازگشت از زیارت ثامن الحجج علی بن موسی الرضا علیهما السلام دچار سانحه تصادف گشت و بعد از عمل جرّاحی در روز پنجم ماه مبارک رمضان به رحمت حق شتافت و در شهر مقدس قم مدفون گردید.