فایده دانسته است؛ در عین حال وی از یکی از علما و محدّثین بزرگ زمان خود به نام شیخ حسین ماحوزی بحرانی اجازه روایت دریافت کرده و به برخی از شاگردان خود از جمله ملّا مهدی نراقی و میرزا محمّد مهدی شهرستانی نیز اجازه نقل روایت و نیز اجازه قرائت ادعیه و اذکار داده است.

محدث جلیل شیخ یوسف بحرانی که از معاصران محقق خواجوئی و شاگردان شیخ حسین ماحوزی است در کتاب "لؤلؤه البحرین" می نویسد: "ومن طرقی الی المشایخ الاعلام ومصنّفاتهم المشار الیها فی المقام ما اخبرنی به قرائه وسماعا واجازه شیخنا الفاضل واستاذنا الکامل، جامع المعقول والمنقول ومستنبط الفروع من الاصول، الجامع بین درجتی العلم والعمل والفائز باکمل

مرتبه لا یعتریها الخلل، الشیخ الاجلّ الاوحد الافخر الشیخ حسین بن المرحوم الشیخ محمّد بن جعفر البحرانی... وقد عاش شیخنا المذکور وبلغ من العمر ما یقارب تسعین سنه ومع ذلک لم یتغیّر ذهنه ولا شی ء من حواسّه".[١]

شیخ حسین بحرانی از فقیه محدث کم نظیر شیخ سلیمان بن عبداللّه بحرانی (صاحب "بلغه المحدثین" و "معراج اهل الکمال")[٢] نقل حدیث می کند و او از

[١] ٣٢. لؤؤه البحرین ص ١٦.
[٢] ٣٣. شاگردش شیخ عبدالله بن صالح بحرانی در وصف او می نویسد: "کان هذا الشیخ اعجوبه فی الحفظ والدقه وسرعه الانتقال فی الجواب والمناظرات وطلاقه اللسان، لم أر مثله قط، وکان ثقه فی النقل ضابطا، اماما فی عصره، وحیدا فی دهره، أذعنت له جمیع العلماء، وأقر بفضله جمیع الحکماء، وکان جامعا لجمیع العلوم، علامه فی جمیع الفنون، حسن التقریر، عجیب التحریر، خطیبا، شاعرا، مفوّها، وکان أیضا فی غایه الانصاف، وکان أعظم علومه الحدیث والرجال والتواریخ، منه أخذت الحدیث وتلمذت علیه، وربّانی وقربنی وآوانی، واختصنی من بین أقرانی". وحید بهبهانی در تعلیقه بر "منهج المقال" می نویسد: هو الفاضل الکامل المحقق المدقق الفقیه النبیه نادر العصر والزمان. سید عبد اللّه جزائری نیز در "الاجازه الکبیره" به نقل از پدر خود می نویسد: "لیس فی بلاد العرب والعجم أفضل منه". در "روضات الجنات" آمده: "وبالجمله فهذا الشیخ المتبحر الجلیل من أعاظم علماء الطائفه وأجلاء فقهائها، وحسب الدلاله علی غایه فضیله الرجل وامتیازه فی القابلیه والاستعداد، وجوده القریحه من بین قاطبه الأمثال والأقران، مسلّمیته عندهم، وشهرته لدیهم بالتمامیه، مع قصر العمر ونقصان البقاء".