بزم معرفت: مشاهیر تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ٢٩٠ - اوصاف

"اوحدی منبعی سرشار از فضل و دانش و کمال بود. ظرفیّت آنچه را داشت داشت و سکون و متانتش گواه ظرفیّت و سعه صدرش بود. عجب مردی از دست رفت! عجب استغنا و پاکدامنی و غیرت و شرفی داشت! در تمام زندگی و گفتار و رفتارش یک نقطه ضعف که بتوانی بر آن انگشت نهاد نبود. عصمت و پاکی و تقوا و بی اعتنائیش به جاه و جلال و مال و منال دنیا چه شکوه و عظمتی داشت! آدمی به حیرت می افتاد که این مرد چه کرده است که بدین گونه بر خویشتن خویش مسلّط و از کائنات مستغنی و بی نیاز است که با همه ناسپاسی ها و قدر ناشناسی ها که می دید لب به شکایت نمی گشود. راستی چه کرده بود که به آن همه عرفان و معرفت و معصومیت و پاکی دست یافته بود!؟

اوحدی یکتا شاعری فاضل و استاد دیده بود و در فن شعر از مواهب طبیعی و مکتسب بهره تمام داشت. نثر فارسی را ساده و درست و شیرین می نوشت و در ترجمه متون انگلیسی به فارسی سرعت و چیره دستی و تبحّر تمام یافته بود. در موسیقی و مقام شناسی دستی داشت. خط شکسته نستعلیق را درست می نوشت و رمز و راز زیبایی خطوط خوشنویسان را به خوبی می شناخت... در ادب نفس و تهذیب اخلاق و تقوا و مناعت و انسان دوستی به مرتبتی والا رسیده بود".