بزم معرفت: مشاهیر تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ٢١١ - آیه اللّه شیخ محمّد علی کرمانی

شخص پاک دامنی بود".[١] این عالم ربّانی در شب جمعه ٢١ جمادی الاولی سال ١٣٣٠ وفات یافته در مقبره ای مخصوص جنب مسجد رضوان مدفون گردید.

صاحب روضات در اجازه به ایشان می نویسد: "ثمّ قد کان من جمله من فاز من الفنون الفاخره بالقدح المعلّی وحاز من شئون الدنیا والآخره بالنصیب الاوفی، هو صدّیقنا الوفی وشفیقنا الصفی، الفاضل الذکی والحبر الالمعی، زبده ارباب الفهم والاستعداد وعمده اصحاب القابلیه للارشاد وصاحب القوّه القدسیه وطیب الاعراق وسالک الملکه الاجتهادیه علی سبیل الاطلاق وصاعد الدرجه الاستنباطیه العالیه المراق، عالم الامّه وعالی المنزله والهمّه، العقیق الیمانی والشفیق الایمانی، ابن الحاج مولی اسداللّه، مولینا محمّد حسین الفارسی الکرمانی، بلّغه اللّه غایه الامانی، کما بصّره بدقایق الاسرار والمعانی، وانّه لمّا بلغ مبلغه من العلم المفید وبصر نبذه من ثمرات جدّه السعید وسعیه الوکید...".[٢]

حاج میرزا حسن خان جابری در وفاتش چنین سروده است:

بای است خدا و هرچه جز او فانی است

در عین فنا وجه بقا نورانی است

در مرگ تو زندگی است کاندر ظلمات

نوری تابان ز چشمه حیوانی است

اندیشه فرو شد اندر این بحر عمیق

دید آخرِ دانش، اوّلِ نادانی است

عقل آمد که ره برد گم شد و یافت

ختم بینش مقدمه حیرانی است