رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٩ - قبله

قبله‌

مسأله ١ در نمازهاى واجب رو به قبله بودن واجب است در صورت امكان، و هم چنين در نمازهاى مستحب اگر روى زمين و در حال استقرار باشد، امّا اگر در حال راه رفتن يا سواره بودن باشد رو به قبله بودن لازم نيست؛ در نمازهاى مستحب.

مسأله ٢ بر نمازگزار لازم است كه طرف قبله را بداند يا دو نفر عادل بگويند كه اين طرف رو به قبله است؛ در صورتى كه گفته آنها از نشانه‌هاى حسى باشد.

مسأله ٣ براى كسى كه طرف قبله را نداند واجب است براى پيدا كردن طرف قبله به قدر قدرت كوشش كند و به مظنّه عمل نمايد.

مسأله ٤ اگر طرف قبله را نداند و ظنّ به طرف معينى هم پيدا نكند، واجب است به چهار طرف نماز بخواند و اگر وقت كافى نباشد به هر چند طرفى كه وقت باشد بخواند.

مسأله ٥ اگر مى‌داند كه در يك طرف قبله نيست، واجب است رو به سه طرف ديگر بخواند.

مسأله ٦ بر قبله شهر مسلمانان مى‌توان اعتماد كرد و به همان طرف كه اهل شهر نماز مى‌خوانند و محرابهاى مساجدشان را بنا كرده‌اند و قبرهاى مردگان را قرار داده‌اند مى‌توان نماز خواند، مگر آن كه بدانيم كه اين محرابها يا قبرها را اشتباهاً رو به اين طرف ساخته‌اند.

مسأله ٧ اگر به طرفى كه يقين داشته قبله است نماز خواند و بعد معلوم شد قبله نبوده، و قبله از بين طرف راست يا چپ او بيرون نبوده، نماز او صحيح است.

مسأله ٨ اگر معلوم شد كه نماز او رو به قبله نبوده و قبله از بين راست يا چپ او بيرون بوده يا پشت سر قرار داشته است، اگر در بين نماز باشد وقت هم‌