رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٠ - احكام شكار

و يا اين كه كارد همراه ندارد تا اين كه سر او را ببرد، پس در اين صورتها لازم نيست سرعت كند و شكار حلال است.

مسأله ٦ چنانچه سرعت كرد و به شكار رسيد ولى كارد خود را گم كرده بود، در اين صورت شكار حرام است بنا بر احتياط واجب.

مسأله ٧ اگر سگ شكارى خود را براى گرفتن آهو رها كرد ولى او بز كوهى را گرفت، يا آن كه براى يك آهو رها كرد و او دو آهو را گرفت مانعى ندارد و شكار حلال است.

مسأله ٨ چنانكه مى‌تواند يك شكارچى يك سگ شكارى را رها كند مى‌توانند چند شكارچى چند سگ را رها سازند، و چنانچه مى‌توانند چند شكارچى يك سگ را رها كنند مى‌تواند يك شكارچى چند سگ را رها كند.

مسأله ٩ در صورتى كه چند شكارچى يك سگ را رها كردند لازم است بر همه آنها كه بسمله بگويند و اگر چنانچه يكى از آنها گفت و ديگرى با توجه به اين كه لازم است نام خدا را بردن و نبرد شكار حلال نيست، و هم چنين است اگر يكى از آنها مسلمان باشد و ديگرى نباشد يا يك سگ تعليمى باشد يكى نباشد.

مسأله ١٠ اگر چنانچه شكارچى با شمشير يا چاقو يا كارد و يا تير يا نيزه شكارى را بكشد حلال است، به شرط آن كه از تيزى اين آلات و ادوات استفاده كند. و مخفى نماند كه لازم نيست اين آلات و ادوات از آهن باشد، بلكه اگر از ساير فلزهاى ديگر هم شد مانعى ندارد.

مسأله ١١ شكار با تفنگ باروتى حلال نيست، بنا بر احتياط واجب در صورتى كه با قوت تير تفنگ فرو برود نه با تيزى آن، بلى مانعى نيست از اين كه به توسط اين تفنگ و يا هر حيله‌اى كه ممكن است شكار را از پاى درآورد و بعداً او را سر ببرد تا حلال شود.

مسأله ١٢ شكارى كه به توسط تفنگ گلوله‌اى از پاى در آيد و بميرد اگر