رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٩ - روزههاى حرام و مكروه

ديگرى تلگراف كرده‌اند، نزديك يا هم افق باشند و انسان بداند كه تلگراف از روى حكم حاكم شرع يا شهادت دو مرد عادل بوده است.

مسأله ٩ به بينه شرعيه ماه ثابت مى‌شود، مگر آن كه هوا صاف باشد و مردم مجتمع براى رؤيت شوند و اختلاف بين آنها شود، به طورى كه احتمال اشتباه دو عادل قوى شود در اين صورت مشكل است عمل كردن به قول آنها.

روزه‌هاى حرام و مكروه‌

مسأله ١ روزه عيد فطر و قربان حرام است، و نيز روزى را كه انسان نمى‌داند آخر شعبان است يا اول رمضان، اگر به نيت اول رمضان روزه بگيرد حرام مى‌باشد.

مسأله ٢ اگر زن به واسطه گرفتن روزه مستحبى حق شوهرش از بين برود، احتياط واجب آن است كه روزه نگيرد و نيز احتياط واجب آن است كه اگر حق شوهر هم از بين نرود، بدون اجازه او روزه مستحبى نگيرد.

مسأله ٣ روزه مستحبى اولاد اگر اسباب اذيت پدر و مادر شود، بايد روزه نگيرد.

مسأله ٤ كسى كه مى‌داند روزه براى او ضرر ندارد، اگر چه دكتر بگويد ضرر دارد بايد روزه بگيرد. و كسى كه يقين يا گمان دارد كه روزه برايش ضرر دارد اگر چه دكتر بگويد ضرر ندارد، بايد روزه نگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست.

مسأله ٥ غير از روزه‌هايى كه گفته شد، روزه‌هاى حرام ديگرى هم هست كه در كتابهاى مفصل گفته شده است، مثل روزه ايام تشريق براى كسى كه به منى است.

مسأله ٦ روزه روز عاشورا و روزى كه انسان شك دارد كه عيد قربان است، و روزه مهمان، مكروه است.