رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢٣ - احكام كفارات

دهم شوال شروع كرد دو ماه تمام مى‌شود به اين كه تا دهم ذى الحجه بگيرد به اين معنى كه نهم ذى الحجه روز آخر دو ماه است و لازم نيست شصت روز باشد و ناقص بودن ماهها مانع نيست.

مسأله ١٠ در طعام دادن به جاى كفاره مى‌تواند مسكين را سير كند و مى‌تواند كفاره را به او بدهد و مى‌تواند بعضى از آنها را سير كند و بعضى را تسليم كند و در سيرى، ميزان سير شدن است، و در تسليم، كفاره بايد از يك مد كه يك چارك است تقريباً، كمتر نباشد.

مسأله ١١ بايد در هر يك از دو نحوه كه ذكر شد عدد را تمام كند به اين معنى كه شصت نفر را مثلًا سير كند يا به شصت نفر تسليم كند و كفايت نمى‌كند كه سى نفر را دو مرتبه سير كند يا به سى نفر نفرى دو مد بدهد.

مسأله ١٢ در سير نمودن مسكين كفايت مى‌كند هر چيزى كه متعارف است از پختنى‌ها؛ هر قسم از طعام كه باشد و در زمان هر قسم طعامى كه باشد و از هر جنس كه باشد، حتى نان جو و ذرت و لازم نيست كه نان خورش داشته باشد، گر چه افضل است. و در آن چه تسليم مى‌كند كفايت مى‌كند هر چه طعام به آن گفته شود، چه خام باشد و چه پخته.

مسأله ١٣ در كفارات متعدده مى‌توان زيادتر از يك مد به يك فقير داد، پس اگر تمام ماه رمضان را افطار كرد مى‌تواند به شصت نفر معين سى دفعه اطعام كند يا سى مد به هر يك بدهد اگر چه غير آنها هم فقراء ديگر باشد.

مسأله ١٤ مراد از مسكين همان فقير است كه مستحق زكات است و شرط است كه فقير مسلمان باشد و احتياط آن است كه مؤمن باشد، گر چه بعيد نيست كه بتوان به مستضعف از غير مؤمن كه ناصب نباشد داد.

مسأله ١٥ شرط است كه فقير، واجب النفقه كفاره دهنده نباشد، مثل پدر و مادر و اولاد و مملوك و زن عقدى، و امّا به صيغه و به ساير خويشاوندان مى‌شود كفاره داد. و شرط نيست كه فقير عادل باشد، لكن اگر علنى فسق كند و