رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٧ - در حيوان

مسأله ٩ هر مرغى كه حالش معلوم نشد چه از راه مخالفت دو علامت با هم و چه از جهت آن كه پر زدن و نزدنش مساوى و يا از جهت ديگر، ظاهر آن است كه حلال است.

مسأله ١٠ حيواناتى كه حلال هستند گاهى به واسطه امورى حرام مى‌شوند:

اول: آن كه حيوان نجاست‌خوار باشد به طورى كه در عرف بگويند غذاى او نجاست است و مراد از نجاست فقط عذره انسان است و حكم مذكور جارى است در پرندگان و ماهيها نيز.

مسأله ١١ شير و تخم حيوانى كه به واسطه نجاست‌خوارى حرام است، حلال مى‌شود به همان كه خود حيوان حلال مى‌شود.

مسأله ١٢ حيوانى كه حرام شد به جهت نجاست‌خوارى حلال مى‌شود به آن كه نجاست نخورد مدتى كه مقرر شده و آن در شتر چهل روز و در گاو بيست روز و به احتياط مستحب سى روز و در گوسفند ده روز و در اردك پنج روز و در مرغ خانگى سه روز، و در غير اينها بايد به قدرى نخورد كه به او نجاست‌خوار نگويند و بگويند غذاى آن غير نجاست است.

مسأله ١٣ دوم: از مواردى كه حيوان حلال، حرام مى‌شود آن است كه انسان با آن جمع شود، چه از پيش و چه از پس اگر چه انزال او نشود، و فرقى نيست در نزديكى كننده آن كه بالغ باشد يا نباشد، عالم باشد يا نباشد، از روى اختيار باشد يا اكراه و اجبار، و فرقى نيست در حيوان آن كه نر باشد يا ماده و ظاهر آن است كه اين حكم مخصوص بهيمه است نه ساير حيوانات.

مسأله ١٤ چنانچه گوشت حيوان به اين عمل حرام مى‌شود، نسل حيوان ماده بنا بر اقوى و حيوان نر بنا بر احتياط واجب حرام مى‌شود، و مراد از نسل آن نسلى است كه بعد از اين عمل پيدا شود و شير آن نيز تابع است، بلكه مو و پشم نيز تابع مى‌باشد.