رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٢ - كتاب وصيت

افكند يا كار ديگرى كرد كه با آن كار در معرض مردن واقع مى‌شود و پس از آن وصيت در اموالش كرد وصيت او باطل است، در صورتى كه قصد خودكشى داشته باشد، ولى اگر از روى اشتباه و خطا خود را مسموم كرد يا در معرض هلاك انداخت وصيت او باطل نيست.

مسأله ١٢ اگر اول وصيت كرد و پس از آن خودكشى كرد وصيتش صحيح است، اگر چه از اول قصد داشته باشد كه پس از وصيت خودكشى كند.

مسأله ١٣ وصيت كه واقع شده باطل نمى‌شود اگر وصيت كننده مجنون شود يا بيهوش گردد گر چه تا مردن طول بكشد.

مسأله ١٤ شرط است در آن كس كه براى او وصيت مى‌شود، آن كه وجود داشته باشد در حال وصيت، پس وصيت از براى ميت و براى طفلى كه بعدها وجود پيدا مى‌كند و در شكم مادر هم نيست، باطل است. و امّا براى طفلى كه در شكم مادر است اگر چه باز روح در آن دميده نشده صحيح است، به شرط آن كه زنده متولد شود و اگر مرده متولد شود وصيت، باطل و مال به ورثه وصيت كننده به ارث مى‌رسد.

مسأله ١٥ شرط است در آن چه به او وصيت مى‌شود، آن كه ماليت داشته باشد؛ چه از اعيان باشد مثل زمين و ملك و فرش و كتاب يا از منافع باشد يا در ذمه غير باشد و يا حق قابل انتقال به غير باشد؛ چه موجود باشد مثل حق تحجير يا بعد موجود شود مثل ميوه درخت كه بعد موجود مى‌شود و بايد آن چه به او وصيت مى‌شود داراى منفعت حلال باشد، پس صحيح نيست وصيت كردن به شراب و به خوك و به آلات لهو و قمار و اگر به منفعت وصيت شد بايد حلال باشد، پس صحيح نيست وصيت به منفعت خواننده؛ به معنى اين كه به اجرت غنا وصيت كند يا به منفعت آلات قمار و لهو وصيت كند.

مسأله ١٦ اگر وصيت بكند به واجب مالى، مثل دادن بدهكارى‌هاى خود