رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٥ - شرط هفتم آن كه سفر را براى خود عمل اتخاذ نكند مثل مكارى و كشتيبان

يا آن كه در سفر سوار مركب غصبى شود، بنا بر اقوى بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٩ اگر مخصوصاً براى آن كه ترك واجبى را بكند مسافرت مى‌نمايد، نماز را هم تمام و هم شكسته بخواند، اگر چه بعيد نيست تمام خواندن بر او متعين باشد.

مسأله ٢٠ كسى كه با ظالم حركت مى‌كند، اگر ناچار باشد در مسافرت و يا آن كه سفر او براى نجات مظلومى باشد، نماز را بايد شكسته بخواند. ولى اگر قصد او كمك كردن به ظالم باشد در ظلمش، يا آن كه با سفر خودش تقويت شوكت ظالم را بكند، در جاهايى كه تقويت شوكت او حرام است، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ٢١ به قصد تفريح و گردش مسافرت كردن حرام نيست و نماز او شكسته است.

مسأله ٢٢ اگر براى لهو و خوش گذرانى به شكار رود نمازش تمام است، گر چه سفر او سفر معصيت نيست، ولى اگر براى تهيه معاش به شكار رود نمازش شكسته است و امّا اگر براى تجارت باشد روزه نگيرد، لكن جمع كند در نماز ميان شكسته و تمام، بنا بر احتياط واجب.

شرط ششم: آن كه از صحرا نشينهايى نباشد كه در بيابانها گردش مى‌كنند و هر كجا كه آب و علف براى حشمشان پيدا كنند در همان جا منزل مى‌كنند،

و بعد از چندى به جاى ديگر مى‌روند، پس واجب است بر آنها در اين مسافرتشان كه نماز را تمام بخوانند. و ظاهراً از اين قبيل است ملّاح و اصحاب كشتى كه خانه آنها در كشتى است، بلى اگر ملّاح در خارج كشتى منزل داشته باشد و ملّاحى را براى خودش كسب اتخاذ كرده، حكم آن خواهد آمد.

مسأله ٢٣ اگر صحرا نشين براى زيارت حج يا تجارت و مانند اينها مسافرت نمايد، بايد نمازش را شكسته بخواند.

شرط هفتم: آن كه سفر را براى خود عمل اتخاذ نكند مثل مكارى و كشتيبان‌