رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٢ - شكوك

مسأله ٢ اگر كسى شك يا ظنّ دارد كه نماز خوانده يا نه، اگر در وقت است بايد نماز را بخواند و اگر وقت گذشته چيزى بر او نيست.

مسأله ٣ اگر يقين دارد نماز عصر را خوانده، ولى نمى‌داند كه آيا نماز ظهر را خوانده يا نه، بايد نماز ظهر را بخواند؛ گر چه از وقت به مقدار چهار ركعت نماز خواندن بيشتر باقى نباشد.

مسأله ٤ اگر به مقدار چهار ركعت نماز خواندن بيشتر از وقت باقى نيست و شك كرد كه آيا نماز ظهر و عصر را خوانده يا نه، بايد نماز عصر را بخواند و احتياطاً نماز ظهر را قضا كند.

مسأله ٥ اگر شك كرد در يكى از افعال نماز تا وقتى كه وارد فعل بعدى نشده بايد به جا بياورد؛ اگر شك كرد كه تكبيرة الاحرام گفته يا نه و هنوز شروع به حمد و سوره نكرده بايد تكبير بگويد. اگر شك كرد كه آيا حمد خوانده يا نه تا شروع به سوره نكرده بايد بخواند. اگر شك كرد سوره خوانده يا نه تا شروع به ركوع نكرده بايد بخواند. امّا اگر شروع به كار بعدى كرده باشد به جا آوردن لازم نيست، و به همين ترتيب باقى اجزاء نماز.

مسأله ٦ اگر مشغول برخواستن است و هنوز نايستاده و شك كرد كه آيا تشهد خوانده يا نه، لازم نيست برگردد و تشهد بخواند.

مسأله ٧ اگر مشغول برخواستن است و هنوز نايستاده و شك كرد كه آيا سجده به جا آورده يا نه، بايد برگردد سجده به جا بياورد و بعداً برخيزد.

مسأله ٨ اجزاء نماز با اجزاء هر جزيى از نماز فرق نمى‌كند، يعنى اگر مشغول حمد خواندن است و در آيه قبلى شك مى‌كند كه آيا خوانده يا نه خواندن لازم نيست، بلكه اگر در جزء آيه شك كند بعد از داخل شدن در جزء بعد، لازم نيست برگردد و بخواند، پس در هر چيز شك كند بعد از داخل شدن در جزء بعد، لازم نيست برگردد و بخواند.

مسأله ٩ اگر بعد از فراغت از نماز يا جزيى از اجزاء نماز شك كرد كه آيا