رساله نجاة العباد - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٤ - تشهد

مسأله ٥ در سجده واجب است ذكر گفتن و اگر خواست تسبيح بگويد مى‌تواند سه مرتبه «سبحان اللَّه» يا يك مرتبه «سبحان ربي الأعلى و بحمده» بگويد.

مسأله ٦ در ذكر سجده طمأنينه لازم است و تا سر به سجده نگذاشته ذكر نگويد، و تا ذكر او تمام نشده سر از سجده برندارد.

مسأله ٧ در سجده بايد پيشانى خود را بر چيزى بگذارد كه سجده بر آن صحيح است و آن چيزهايى است كه قبلًا گفته شد، يعنى زمين و آن چه از زمين مى‌رويد و خوراكى و پوشاكى نيست.

مسأله ٨ بعد از سجده اول بايد به حالت اطمينان بنشيند و بعد به سجده دوم برود.

مسأله ٩ در سجده بايد محل ايستادن با جايى كه پيشانى خود را مى‌گذارد مساوى باشد، يا بيشتر از قطر يك خشت و حد اكثر بيشتر از چهار انگشت پهلوى هم اختلاف سطح نداشته باشند.

مسأله ١٠ كسى كه نمى‌تواند سر به سجده گذارد بايد به اندازه‌اى كه مى‌تواند خم شود و آن چه را بر او سجده مى‌كند بياورد بالا و بر پيشانى خود بگذارد.

تشهد

مسأله ١ تشهد در نمازهاى دو ركعتى يك مرتبه و در نمازهاى سه ركعتى و چهار ركعتى دو مرتبه واجب است.

مسأله ٢ بعد از سر برداشتن از سجده دوم در ركعت دوم واجب است تشهد در نمازهاى دو ركعتى، و بعد از سر برداشتن از سجده دوم در ركعت سوم يا چهارم در نمازهاى سه ركعتى يا چهار ركعتى.

مسأله ٣ تشهد در نماز واجب است، ولى ركن نيست، پس اگر سهواً ترك‌