جاندارهای غیر خود و به طور کلی تمام جهان را بیشتر دوست داشته باشد و به آن مهر بورزد، کاملتر است؛ و هرچه انسان به غیر خود بی‌محبت‌تر و خشکتر باشد، به چیز دیگر علاقه نداشته و خودپرست باشد، بدتر و ناقصتر است و اخلاق، او را محکوم می‌کند چون محور اخلاق فاسد خودپرستی است. به هر نسبت که انسان از خودپرستی خارج و به غیرپرستی برسد، به همان نسبت دارای اخلاق ممدوح است.

این هم یک نظر است که هندوها روی این مطلب تکیه‌ای دارند و تکیه بجایی است. گاندی در کتاب این است مذهب من بسیار خوب روی این مسئله تکیه کرده است. البته هندوها، هم روی «حقیقت» تکیه می‌کنند و هم روی «محبت» و نسبت به تمدن غرب که این دو چیز را دفع کرده و از بین برده است انتقاد دارند.

٥. کمال انسان در زیبایی است

نظریه دیگر این است که کمال انسان در جمال و زیبایی است ولی نه صِرف زیبایی جسمانی بلکه بیشتر زیبایی روحی. به عبارت دیگر [معتقدین به این نظریه] کمال انسان را در هنر و کارها و فعالیتهای ظریف که ناشی از روح ظریف است می‌دانند و همه چیز را تحت عنوان ظریف و زیبا می‌آورند. حتی اخلاق را هم که ما «خوب» می‌گوییم، می‌گویند چون زیباست کمال است. از نظر آنها علم از مقوله زیبایی است، خود حقیقت هم چون زیباست کمال است. بنابراین کمال انسان در زیبایی است. البته این نظریه یک تعبیر جداگانه است وگرنه حرف