نظریه دیگر که تقریبا می‌شود گفت نظر متداول غربی است و در آن، کمال انسان جنبه مادی پیدا می‌کند[١] می‌گوید کمال انسان در «قدرت» است و انسان کامل یعنی انسان قادر و مقتدر. انسان هرچه مقتدرتر و نیرومندتر باشد و بر محیط خارج خود یعنی بر طبیعت و نیز بر انسانهای دیگر مسلط‌تر باشد، به کمال نزدیکتر است. تکامل داروینی هم بر همین اساس است. موجود کاملتر در مقیاس داروین یعنی موجود نیرومندتر، موجودی که بهتر می‌تواند خود را نگهداری کند و بهتر می‌تواند رقیب را در میدان تنازع بقا از میان ببرد. و لهذا به داروین ایراد گرفته‌اند که تو با این «اصل تنازع بقا» که نظر دادی، اخلاق را به کلی از میان بردی؛ چون به موجب این اصل، پایه اخلاق متزلزل می‌شود.

این همان چیزی است که غربیها با طمطراق زیاد تبلیغ کردند که ما کشف بزرگ کردیم و اشتباه چندین هزار ساله را از بین بردیم و آن این بود که دیگران که به دنبال علم می‌رفتند، فکر نمی‌کردند که علم را برای چه می‌خواهند، ولی ما می‌گوییم علم آن است که به درد انسان بخورد و قدرت انسان را زیاد کند و انسان را بر طبیعت بیشتر مسلط کند.
از این رو دنبال «علم تجربی» را گرفتند، علمی که بهتر برای انسان ابزار

[١] . در نظریات پیش کمال انسان جنبه روحانی داشت. «حقیقت»، «حکمت و عدالت»، «محبت» و «زیبایی» هیچ کدام مادی نیست.