هدف زندگی ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٦ - ریشه اخلاق فردی و اجتماعی

بلکه به عنوان یک امر دارای نوعی قداست و بزرگی که افتخار یک انسان این است که خود را فدای آن بکند نگاه می‌شود. گو اینکه این را بی‌مبنا و بی‌اساس هم بگویند ولی بالاخره چاره‌ای ندارند و حتی به صورت تلقین هم که شده به خود و دیگران تلقین می‌کنند.

بنابراین هیچ اجتماعی از یک سلسله «هدفهای معنوی» یا به قول امروزیها «ارزشهای معنوی» بی‌نیاز نیست. حالا باید دید این ارزشهای معنوی چیست؟ آیا حقیقت دارد یا یک تلقینات و گول زدن‌های افراد ساده‌لوح است؟ مثل حرفهایی که راجع به وطن و ملت و... می‌زنند که برای گول زدن ساده‌لوحان است. باید دید از نظر یک مکتب، ارزشهای معنوی یعنی چه که انسان برای اموری معنوی آنقدر ارج و ارزش قائل باشد که منافع مادی در مقابل آنها چیزی شمرده نشود؟ اینجاست که این سخن به میان می‌آید که «ارزش» اساسا یعنی چه؟

هر کار اختیاری انسان به خاطر یک هدف است. انسان برای هدفی که آن را دنبال می‌کند اهمیت و ارج قائل است، حال می‌خواهد مادی باشد یا معنوی. یعنی آن هدف جاذبه‌ای برای طبیعت انسان دارد، و الاّ محال است که چیزی برای انسان جاذبه نداشته باشد و انسان دنبال آن برود و تلاش کند که به آن برسد. گفته‌اند عبث مطلق و لغو و بیهوده مطلق