٢٩. نهجالبلاغه، باب کتب، شماره ٤٧ (وَ مِنْ وَصِیتِهِ لَهُ علیه السلام لِلْحَسَنِ وَ الْحُسَینِ علیهما السلام لَمّا ضَرَبَهُ ابْنُ مُلْجَمٍ لَعَنَهُ اللَّهُ):

... وَ اللَّهَ اللَّهَ فِی الْقُرْآنِ لایسْبِقُکمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَیرُکمْ، وَ اللَّهَ اللَّهَ فِی الصَّلوةِ فَانَّها عَمودُ دینِکمْ، وَ اللَّهَ اللَّهَ فی بَیتِ رَبِّکمْ لاتُخَلّوهُ ما بَقیتُمْ فَانَّهُ انْ تُرِک لَمْتُناظَروا [١].

[... خدا را، خدا را درباره قرآن! مبادا دیگران بر عمل به آن بر شما پیش افتند. خدا را، خدا را درباره نماز که آن ستون دین شماست. خدا را، خدا را درباره خانه پروردگارتان! تا زنده هستید آن را خالی نگذارید، که اگر متروک گذاشته شود دیگر مهلت نیابید (و عزت و شوکت خویش را از دست میدهید).]

٣٠. نهجالبلاغه، خطبه ١٩٠:

الاتَرَوْنَ انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ اخْتَبَرَ الْاوَّلینَ مِنْ لَدُنْ آدَمَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیهِ الَی الْآخِرینَ مِنْ هذَا الْعالَمِ بِاحْجارٍ لاتَضُرُّ وَ لاتَنْفَعُ وَ لاتُبْصِرُ وَ لاتَسْمَعُ، فَجَعَلَها بَیتَهُ الْحَرامَ الَّذی جَعَلَهُ لِلنّاسِ قِیاماً ثُمَّ وَضَعَهُ بِاوْعَرِ بِقاعِ الْارْضِ حَجَراً وَ اقَلِّ نَتائِقِ الْارْضِ مَدَراً وَ اضْیقِ بُطونِ الْاوْدِیةِ قُطْراً بَینَ جِبالٍ خَشِنَةٍ وَ رِمالٍ دَمِثَةٍ وَ عُیونٍ وَشِلَةٍ وَ قُرًی مُنْقَطِعَةٍ لایزْکو بها خُفٌّ ...

[١]. ای لاینْظَرُ الَیکمْ بِالْکرامَةِ لا مِنَ اللَّهِ وَ لا مِنَ النّاسِ لِاهْمالِکمْ فَرْضَ دینِکمْ- عبده