آوردهاید در حال احرام صید نکشید، و هرکه از روی عمد صید بکشد کیفرش آن است که معادل آن حیوانی که کشته از جنس چهارپایان- که دو نفر عادل از خودتان به معادل بودن آن حکم کنند- قربانی کند، قربانیای که به کعبه رسد (در حرم ذبح یا نحر شود) یا کفّارهای که اطعام به چند مسکین است یا به همان اندازه روزه گرفتن، تا وبال کار خود را بچشد، خداوند از گذشته (با دادن کفّاره) در گذشت و هرکه دوباره (به صید کردن) باز گردد (دیگر کفّاره ندارد، بلکه) خداوند از او انتقام میکشد، و خداوند توانمند و صاحب انتقام است. صید دریایی و خوردن آن برای شما حلال شد تا شما (مقیمان) و کاروانیان (در سفر) را توشهای باشد، و تا در احرام هستید صید خشکی بر شما حرام است، و از خدایی که به سوی او محشور میشوید پروا کنید. خداوند، کعبه، آن خانه محترم و شکوهمند را و همچنین ماه حرام و قربانی بینشان و قربانی نشاندار را مایه برپایی و اداره امور مردم قرار داد؛ این برای آن است که بدانید خداوند آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمین است میداند و خدا به همه چیز داناست (پس هرچه به شما دستور میدهد به مصلحت شماست).]

ایضاً انفال، آیه ٣٤- ٣٥:

وَ ما لَهُمْ الّا یعَذِّبُهُمُ اللَّهُ وَ هُمْ یصُدّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ [١] وَ ما

[١]. اینجا عنایت است به اینکه مسجدالحرام مال کسی نیست، حرّ و آزاد است.