ولايت تکويني - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٤٣ - فصل دوم

و از آن جمله در مجلد هفدهم بحار مجلسى با اسناد روايت شده است [١] و ماخذ بسيار ديگر .

و همچنين برخى از روايات ديگر در خاطر داريم كه دلالت بر كمال قابليت جناب كميل رضوان الله عليه دارد كه توانست چنان معارف عرشى را دهن به دهن از حضرت ولى الله اعظم بگيرد , و غرض ما در پيرامون گفتار رسول الله صلى الله عليه و آله كه انا معاشر الانبياء أمرنا أن نكلم الناس على قدر عقولهم اين بود كه از روايات مرتبه درايت و قابليت روات به دست مى آيد و استفاده مى شود .

و نيز مطلبى ديگر از حديث شريف ياد شده استفاده مى شود كه نكاتى كه از ادعيه مستفاد است از روايات نيست در بيان آن گوئيم :

ادعيه مأثوره هر يك مقامى از مقامات انشائى و علمى ائمه دين اند , لطائف شوقى و عرفانى , و مقامات ذوقى و شهودى كه در ادعيه نهفته اند در روايات وجود ندارند , زيرا در روايات مخاطب مردم اند و با آنان به فراخور عقل و فهم و ادراك و معرفتشان سخن مى گفتند نه هر چه كه گفتنى بود , اما در ادعيه و مناجات ها با جمال و جلال مطلق و محبوب و معشوق حقيقى به راز و نياز بودند , لذا آنچه در نهان خانه سر و نگار خانه عشق و بيت المعمور ادب داشتند به زبان آوردند .

و ديگر استفاده هائى كه از حديث مذكور مى شود اين كه معصوم در يك روايت در موضوعى با سائلى به مقدار عقلى او بيانى دارد و چه بسا كه وى را در ورود و اقتحام بدان نهى مى فرمايد , ولى شخص ديگر را به