اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ٢٦ - ب) حكم فقهى لعن
فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا [١] فاسق شمرده شده است و همينطور بُسر بن أبى ارطاه كه عدوّ خدا و رسول بوده است.
سپس آورده است: تعجّب از حشويه و اصحاب حديث از اهل سنت است كه از طرفى معتقد به معصيت انبياء الهى هستند و در مقابل كسانى كه اين عقيده را انكار مىكنند ايستاده و
آنها را مورد طعن قرار مىدهند و آنان را مخالف نص قرآن مىدانند. و از طرف ديگر اگر نسبت به عمرو بن عاص يا معاويه و يا امثال اينها حرفى زده شود و معصيتى به آنان منسوب گردد، چهرههاى آنها برافروخته و گردنها كشيده و چشمها از حدقه بيرون مىافتد و با عنوان اينكه اين شخص رافضى است و صحابه را سبّ مىكند با او برخورد مىنمايند.
او مىگويد: اگر آنان در مورد اعتقاد به معصيت پيامبران بگويند كه ما از نصوص قرآن تبعيت مىكنيم؛ ما در جواب مىگوييم نسبت به برائت از جميع گنهكاران نيز بايد از نصوص قرآن تبعيت كنيد. زيرا در قرآن مجيد مىفرمايد: لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآْخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ. [٢]
اين بود اجمالى از نوشتار مفصّلى كه ابن ابى الحديد در اين زمينه نقل مىنمايد. او با نقل مفصل اين نوشتار گويا اساس مطلب را پذيرفته و در مورد لعن هيچ تعليقهاى را نياورده، اگرچه نسبت به برخى از موارد در مقام توجيه برآمده است و در ادامه مىگويد: على (ع) در نزد ما به منزله پيامبر (ص) است و قول و فعل او حجت است و اطاعت او
[١]- حجرات: ٦.
[٢]- مجادله: ٥.