اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ٧٨ - (٣) تجديد خاطرة عاشورا و آثار آنان
دريافت كرد و آن را به اميرالمؤمنين على (ع) به وديعه گذاشت و امير المؤمنين آن را به امام حسن و امام حسين (ع) به امانت سپرد و سيد الشهداء (ع) آن را به امام سجاد على بن حسين (ع) و ايشان آن را براى اظهار و اجرا به باقر العلوم (ع) سپرده است. باقر العلوم (ع) در عصر آزادى سياسى و پس از ايشان امام صادق (ع) آن را با دستوراتى كه از آداب زيارت محسوب مىشود اظهار كردند.
اين زيارت به عنوان امر به معروف و نهى از منكر و تولاى حق و تبرّاى از باطل بعد از ابرام سند و علو متن، نيازى به ادلّه بيرونى ندارد و به طور مستقل بنى اميه را مردود و ملعون اعلام كرده و معاويه و يزيد و بنى مروان و ساير افرادى كه به صورت كلى و جزئى استحقاق لعن دارند از زبان ائمه معصوم (ع) و پيامبر (ص) و خداوند متعال مورد لعن معرفى نموده است. پس اين زيارت از دلايل محكم براى جواز لعن بر دودمان ابوسفيان و بنى مروان است و دلايل ديگر آن را تأييد و تأكيد مىنمايد. حكيم سنايى گفته است:
|
داستان پسر هند مگر نشنيدى |
كه از او و سه كس او به پيمبر چه رسيد |
|
|
پدر او دُر دندان پيمبر بشكست |
مادر او جگر عمّ پيمبر بدريد |
|
|
او بنا حق حقّ داماد پيمبر بستد |
پسر او سر فرزند پيمبر ببريد |
|
|
بر چنين قوم تو لعنت نكنى شرمت باد |
لعن اللّه يزيدا و على آل يزيد [١] |
[١]- از حكيم سنايى در تتمة المنتهى از مرحوم محدث قمى ٢٧.