اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ١٩ - ب) حكم فقهى لعن
و: از برخى آيات شريفه قرآن، چهبسا بتوان وجوب لعن را استفاده كرد. مىتوان گفت آيه شريفه أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ [١] جمله خبرى است و در مقام امر و انشاء ظهور در وجوب دارد، يعنى بر همه لعنت كنندگان، لعنت چنين افرادى واجب است.
در اينجا مناسب است به كلامى كه ابن ابى الحديد در اين زمينه آورده، بپردازيم:
ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه [٢] مطالبى از ابو المعالى جوينى و نيز اعتراض استادش ابوجعفر نقيب بر ايشان را نقل نموده كه خلاصهاى از آن را در اينجا ذكر مىنمايم:
در مطلب اول ابو المعالى مىگويد: پيامبر (ص) از قضاوت ديگران در مورد اصحاب خويش و آنچه كه بين آنان واقع شده است و اختلافاتى كه ميان آنان
بوده نهى كرده و فرموده است: إيّاكم وما شجر بين صحابتي. سپس آورده است: ما از حقايق قضايايى كه در صدر اسلام بين صحابه واقع شده است، به جهت فاصله زمانى بسيار زيادى كه با آنها داريم، بىاطلاع بوده و نبايد پيرامون آنها بحث نماييم و اگرچه فردى از آنان گرفتار خطا شده باشد؛ و بر ما لازم است حداقل زوجه رسول خدا (ص) يعنى عائشه و پسر عمّه آنحضرت يعنى زبير و نيز طلحه را حفظ نموده و پيرامون آنها سخن ناسزايى نگوييم.
در مطلب دوم او مىگويد: چه چيزى بر ما واجب مىكند كه شخصى از مسلمانان را لعن نماييم يا از او تبرّى بجوييم؟! و اساساً چه
[١]- بقره: ١٥٩.
[٢]- شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد ٤١٣: ٢٠.