اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ٣٦ - نكاتى پيرامون اعتبار زيارت عاشورا
ز- امامت نزد شيعيان از امور اعتقادى است كه با نصب خداى متعال و با ابلاغ پيامبر اسلام (ص) صورت گرفته است و مصاديق آن ائمه اثنى عشر (ع) مىباشند؛ اولين آنان على بن ابى طالب (ع) و آخرين آنان حضرت مهدى موعود امام زمان حجت بن الحسن العسكرى (عج الله تعالى فرجه الشريف) است. طبق روايات، انكار
امامت يكى از آنان مساوى با انكار امامت همگى مىباشد. اين منظومه پيوسته تا پايان عمر دنيا باقى است و در اين زمان ولايت و امامت بر عهده امام دوازدهم است كه در پرده استتار و منتظر فرمان خدا براى ظهور و تأسيس حكومت عدل جهانى است.
بر اين اساس پرداختن به امر امامت و برگشت به تاريخ، پرداختن به يك امر تاريخى محض نيست، بلكه در واقع بررسى يك امر كلامى و عقيدتى است و دليل كلامى بودن آن حديث قطعى الصدور
«من مات ولم يعرف امام زمانه مات ميتة الجاهلية»، [١]
و حديث قطعى الصدور
«ستفترق امتي ثلاثة وسبعين فرقة منها فرقة ناجية والباقي في النار»
مىباشد. [٢]
بنابراين زنده نگه داشتن حادثه كربلا، احياى ارزش هاى اسلامى است، نه بررسى و پرداختن به يك حادثه صرفاً تاريخى، و آنچه نبايد به آن پرداخت امور تاريخى بيهوده و بى هدف است، نه وقايع پيامآور و حافظ ارزشها.
[١]- بحارالانوار ٧٨: ٢٣- ٩٥؛ كشف الغطاء ٧٣: ١ نشر دفتر تبليغات اسلامى قم؛ كتاب الغدير ٣٥٨: ١- ٣٦٠؛ كتاب نسيم ولايت از نگارنده: ٢١٣؛ احقاق الحق ٨٥: ١٣.
[٢]- رجوع شود به كتاب مناقب خوارزمى فصل ١٩، ص ٣٣١؛ كتاب اصل الاصول از نگارنده: ١١١.