عقبه‌ [١] هم هرچند توثيق صريح ندارد، ولى نقل ابن بزيع اعتماد بر اوست و توثيق عملى محسوب مى‌شود علاوه بر اين در طبقه او سيف بن عميره واقع شده كه صريحاً مورد توثيق علماى علم رجال است. در آخرين طبقه سند هم علقمه قرار دارد كه پيش‌تر وضع او روشن شد.

اما سند دوم: محمد بن خالد طيالسى از سيف بن عميره. طيالسى از كسانى است كه هم در سند كامل الزيارات و هم در سند تفسير على بن ابراهيم واقع شده است و هم در سند ديگر كه ذكر شد مورد اعتماد ابن بزيع قرار دارد. نتيجه اين كه هر سه سند شيخ در كتاب مصباح معتبر مى‌باشد.

بدين ترتيب زيارت عاشورا به روش متأخرين كه تنويع اخبار آحاد به صحيح، حسن، موثق و ضعيف است، زيارتى معتبر و داراى سند قوى محسوب مى‌شود.

بايد توجه داشت كه براى روز عاشورا چند زيارت در كتاب هاى اماميه وجود دارد، اما مورد بحث ما زيارتى است كه در كتاب «مفاتيح الجنان» به عنوان زيارت عاشوراى‌

معروف ذكر شده است. در آن‌جا اين زيارت داراى مقدّمات، آداب، تعقيبات و ادعيه خاصى است. اين ادعيه و آداب كه مربوط به قبل و بعد زيارت مى‌باشد مورد بحث نيست، بلكه خود زيارت مطلوب و مورد نظر مى‌باشد و آن از «السلام عليك يا ابا عبدالله» شروع و به دعايى كه در سجده خوانده مى‌شود

[١]- صالح بن عقبه در كتاب كامل الزيارات و نيز در تفسير قمى در سلسله سند روايت قرار دارد و مؤلفان اين دوكتاب (مرحوم ابن قولويه و مرحوم على بن ابراهيم قمى) در مقدمه كتاب خود به وثاقت راويان احاديث خود تصريح كرده‌اند. به علاوه مرحوم محدث نورى روايت كردن يونس (كه از اصحاب اجماع است) از صالح بن عقبه و روايت كردن محمد بن اسماعيل بن بزيع و محمد بن حسين بن ابى خطاب از او را دليل بر وثاقت وى گرفته است.