اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ٢١ - ب) حكم فقهى لعن
١- خداوند تبارك و تعالى دشمنى با دشمنانش را واجب نموده، همانطورى كه دوستى با دوستانش را واجب فرموده است، به همين جهت در قرآن كريم آمده است:
لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآْخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ [١] و همينطور در آيهاى ديگر نيز فرموده
است: وَلَوْ كانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالنَّبِيِّ وَما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ [٢] و در كريمهى ديگر نيز آمده است: لا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ [٣].
افزون بر اين آيات شريفه، اجماع مسلمين بر وجوب دشمنى با دشمنان خدا و دوستى با اولياء اوست و در روايات نيز، حبّ در راه خدا و بغض در راه خدا واجب شمرده شده است.
آرى، اگر اين آيات و روايات و اجماع در كار نبود، با هيچكس دشمنى نمىداشتيم و از هيچكس تبرّى نمىجستيم.
٢- اينكه جوينى به دليل دور بودن زمان صحابه از ما، مىگويد: نبايد در مسائل آنان اظهار نظر كنيم در جواب مىگوييم: اگر خداوند در قيامت بفرمايد: اگرچه آنها از ديدگان ظاهرى شما دور بودند اما از قلوب و گوشهاى شما غايب نبوده و شما اخبار صحيح و معتبرى در مورد آنان داشتيد و با همان اخبار صحيح بايد خود را ملزم به دوستى نبى و دوستى كسانى كه او را تصديق كردهاند و دشمنى كسانى كه با
[١]- مجادله: ٢٢.
[٢]- مائده: ٨١.
[٣]- ممتحنه: ١٣.